ΕΡΩΤΗΣΗ

Για τους κ.κ. Υπουργούς Πολιτισμού και Δικαιοσύνης

Θέμα: «Και νέες καταγγελίες για μεθοδεύσεις αυθαιρεσίας και αδιαφάνειας στους τομείς εποπτείας του βεβαρημένου με σωρεία σκανδάλων Υπουργείου Πολιτισμού, αυτή τη φορά σχετικά με ασύδοτα ευνοιοκρατικές προσλήψεις «συγγενών» και «φίλων» της Διοίκησης στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, που φέρονται να εξακολουθούν να δρομολογούνται παρά τις έγγραφες διαπιστώσεις του ΑΣΕΠ για σοβαρές παρατυπίες και παρανομίες στον διαγωνισμό!»

Παρά τη σωρεία αποκαλύψεων για το φυτώριο σκανδάλων που από την αρχή της θητείας της Κυβέρνησης Καραμανλή στήθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού, σκάνδαλα που, μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του πρώην Γενικού Γραμματέα, έσυραν την Κυβέρνηση Καραμανλή και σε μια πρωτοφανή αντιθεσμική εκστρατεία συγκάλυψης και παρεμβάσεων - με τη συνδρομή μερίδας δικαστών - κατά της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, φαίνεται πως η αδιαφάνεια στους τομείς εποπτείας του Υπουργείου αυτού καλά κρατεί. Αυτό, τουλάχιστον, καταδεικνύει ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε, σύμφωνα με καταγγελίες αλλά και με έγγραφη απόφαση – κόλαφο του ΑΣΕΠ, που αποκαλύπτει σωρεία παρατυπιών και παρανομιών, ο πρόσφατος διαγωνισμός για την πλήρωση 60 θέσεων στο «γαλάζιο», όπως αναφέρουν σχετικά δημοσιεύματα, Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Συγκεκριμένα, στις 29 Μαρτίου του 2007 το ΑΣΕΠ προχώρησε στην προκήρυξη 60 θέσεων μόνιμων υπαλλήλων διαφόρων ειδικοτήτων (διοικητικοί, συντηρητές, κηπουροί, ηλεκτρολόγοι, ξυλουργοί, καθαριστές) για το ΣΕΦ. Οι αιτήσεις, όπως προβλέπεται, θα ελέγχονταν από Ειδική Επιτροπή του φορέα, από την οποία θα γινόταν και η επιλογή, υπό τον όρο ότι θα ελεγχθεί και θα λάβει την τελική έγκριση του ΑΣΕΠ. Ωστόσο, όπως φαίνεται ούτε ο νόμος εφαρμόστηκε, ούτε η αξιοκρατία διασφαλίστηκε, ούτε καν οι διατάξεις της ίδιας προκήρυξης ακολουθήθηκαν από την Ειδική Επιτροπή που ορίστηκε από τη Διοίκηση του ΣΕΦ. Στο διαγωνισμό αυτό υπεβλήθησαν 4000 αιτήσεις και, όταν τελικά το Νοέμβρη του 2007 ανακοινώθηκαν οι προσλήψεις, δεκάδες ενστάσεις κατά της εγκυρότητας του διαγωνισμού κατατέθηκαν ενώπιον του ΑΣΕΠ, εν μέσω έντονης φημολογίας για ευνοιοκρατικές επιλογές, λόγω συγγένειας με μέλη της Διοίκησης του ΣΕΦ, που αφορούσαν τουλάχιστον 15 υποψηφίους που ανακοινώθηκαν ως προσληφθέντες!

Ήταν δε τέτοιο το μέγεθος των παρατυπιών, που το ΑΣΕΠ δήλωσε εγγράφως ότι δεν είναι εφικτό να εξεταστούν οι υποβληθείσες ενστάσεις, εάν δεν επαναληφθεί η διαδικασία και δεν καταρτιστούν νέοι πίνακες, αυτή τη φορά ακολουθώντας τη νόμιμη διαδικασία! Και μάλιστα το ΑΣΕΠ χρειάστηκε να προβεί σε υπενθύμιση προς τη Διοίκηση του ΣΕΦ, προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση θα υποχρεωθεί να αναθέσει την υπόθεση σε επιθεωρητή – σύμβουλο, προκειμένου η Διοίκηση του ΣΕΦ να εφαρμόσει την σχετική απόφαση του ΑΣΕΠ για αντικειμενική και διαφανή αυτή τη φορά επανάληψη της διαδικασίας!

Ειδικότερα, μετά τον αυτεπάγγελτο έλεγχο που διενήργησε το ΑΣΕΠ, βρήκε αντικανονική τη διαδικασία τόσο ως προς την αποσφράγιση των φακέλων, εξέταση και αιτιολόγηση της απόρριψης μεγάλου αριθμού αιτήσεων, όσο και ως προς την σύνταξη των πινάκων κατάταξης! Όπως, επισημαίνεται, στην σχετική απόφαση του ΑΣΕΠ υπήρξαν περιπτώσεις όπου παραβιάσθηκαν, εις βάρος υποψηφίων, ακόμα και ρητοί όροι της προκήρυξης! ΤΟ «ΦΙΑΣΚΟ», ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ, ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΑΥΤΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟΣΟ ΑΚΡΑΙΑ ΕΥΝΟΙΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΔΕΝ ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΦΙΚΤΗ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΚΑΤΟΠΙΝ – ΝΟΜΙΜΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΑΝΟΥΣ – ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ!
Επειδή οι σοβαρές παρατυπίες, μεταξύ των οποίων αυτή της μη τήρησης των όρων της προκήρυξης, από την ίδια την Ειδική Επιτροπή που συστάθηκε για το διαγωνισμό αυτό, δεν αφήνουν ιδιαίτερα περιθώρια για ατυχείς συμπτώσεις και ακούσια σφάλματα, αλλά μάλλον επιβεβαιώνουν τις σοβαρές καταγγελίες για μια καθαρά διάτρητη και ευνοιοκρατική διαδικασία προσλήψεων «συγγενών», «φίλων» και λοιπών «ημετέρων» εκ μέρους της Διοίκησης, που παραβιάζουν τον νόμο και κάθε έννοια αξιοκρατίας.

Επειδή η Κυβέρνησή σας, με προκλητικά αναξιοκρατικές νομοθετικές ρυθμίσεις όπως αυτή της «γαλάζιας» συνέντευξης, αλλά και με την άκρως ευνοιοκρατική διαχείριση του STAGE ως εργαλείο πελατειακής «ομηρίας» νέων ανθρώπων, διακρίνεται για τις αδιαφανείς μεθοδεύσεις της και σε θέματα προσλήψεων.

Και επειδή, οι εντολές του ΑΣΕΠ για επανεξέταση του συνόλου των αιτήσεων και για αναδιαμόρφωση και εκ νέου ανάρτηση των πινάκων κατάταξης, θα υλοποιηθούν από την ίδια Επιτροπή που υπέπεσε στις παραπάνω πολυάριθμες παρατυπίες και παρανομίες.
Ερωτάστε:

1. Σε ποιες ενέργειες προτίθεστε να προβείτε προκειμένου:


(α) να διασφαλιστεί ότι η Ειδική Επιτροπή που, ενώ αρχικά προέβη σε αδιαφανείς και παράνομες ενέργειες κατά την διαδικασία επιλογής υποψηφίων για τις προσλήψεις στο ΣΕΦ, αυτή τη φορά, και κατόπιν της αυτεπάγγελτης παρέμβασης του ΑΣΕΠ, ΔΕΝ θα επαναλάβει τις προηγούμενες καταγγελλόμενες ως ευνοιοκρατικές μεθοδεύσεις και θα προβεί σε πραγματικά αντικειμενική, αξιοκρατική και νόμιμη επανεξέταση και εκ νέου κατάρτιση πινάκων κατάταξης για τον συγκεκριμένο διαγωνισμό;


(β) να αποδοθούν ευθύνες, ενδεχομένως σύμφωνα και με τις κυρώσεις του ν. 2190/1994, για τη σωρεία παρατυπιών και παρανομιών που διαπιστώθηκαν από τον ΑΣΕΠ κατά την διαδικασία διενέργειας του σχετικού διαγωνισμού προσλήψεων στο ΣΕΦ, παρανομίες που λόγω της έκτασής του και της προφανούς αντίθεσής του με διατάξεις της ίδιας της προκήρυξης δεν φαίνεται δυνατό να έγιναν ακούσια.


2. Με ποιο ηθικό και θεσμικό έρεισμα η Κυβέρνηση Καραμανλή, όχι μόνο ακρωτηριάζει, νομοθετώντας την αδιαφάνεια, τις διαδικασίες που διασφαλίζουν την αξιοκρατία, όπως το ΑΣΕΠ, αλλά αρνείται να επιβάλλει ακόμα και στις διορισμένες από αυτή Διοικήσεις την εφαρμογή των όποιων ακόμα διαφανών διαδικασιών έχουν απομείνει;
Οι ερωτώντες Βουλευτές
Μιχάλης Καρχιμάκης
Σοφία Σακοράφα
Γιώργος Ντόλιος
Γρηγόρης Νιώτης
Χρήστος Αηδόνης
Μάρκος Μπόλαρης
Μιχάλης Τιμοσίδης
Τάσος Σιδηρόπουλος
Νίκος Ζωίδης
Γιώργος Νικητιάδης
Θεοδώρα Τζάκρη
Θάνος Μωραϊτης
Βαγγέλης Παπαχρήστος
Μιχάλης Παντούλας
Δημήτρης Τσιρώνης
Παναγιώτης Ρήγας
Λεωνίδας Γρηγοράκος
Μιχάλης Κατρίνης
Δημήτρης Κουσελάς
Βασίλης Κεγκέρογλου
Χρύσα Αράπογλου

Όνειρα και παρανομίες θερινής νυκτός

.
Στις 6 Αυγούστου δημοσιεύτηκε στον ημερήσιο τύπο προκήρυξη διαγωνισμού του ΥΠ.ΠΟ. για την επιλογή μεταφορικής εταιρείας για τη «μετακόμιση» στις Καπναποθήκες Κεράνη. Ως ημέρα του διαγωνισμού ορίστηκε η 8η Οκτωβρίου 2008 και ο προϋπολογισμός ανέρχεται σε 700.000 € (238 εκατ. δραχμές για να θυμόμαστε). Η κίνηση αυτή του Υπουργού Πολιτισμού είχε διαρρεύσει από καιρό στους διαδρόμους της οδού Μπουμπουλίνας παρουσιαζόμενη άλλοτε ως ο μεγάλος «αιφνιδιασμός» απέναντι στον Ενιαίο Σύλλογο κι άλλοτε ως ένδειξη της αποφασιστικότητας του Υπουργού να ολοκληρώσει το Πρωθυπουργικό όραμα της μεταφοράς του ΥΠ.ΠΟ. στις… Καπναποθήκες.
Την ίδια στιγμή η κίνηση αυτή αποτελεί απόδειξη της υποκρισίας της Κυβέρνησης και του Υπουργού Πολιτισμού προσωπικά, αφού γνωρίζουν καλά ότι υφίσταται ακόμη η διακοπή εργασιών από την Πολεοδομία και παράλληλα εκκρεμεί η εκδίκαση της υπόθεσης για την ακύρωση της οικοδομικής άδειας. Φυσικά, καμία συγκοινωνιακή μελέτη δεν έχει υπάρξει (κι ούτε θα υπάρξει…) επιβεβαιώνοντας το τεράστιο πρόβλημα πρόσβασης στην περιοχή, παρά τα περί του αντιθέτου που ισχυρίζεται η πολιτική ηγεσία.
Ενδεχομένως, η κινήσεις αυτές να σχεδιάζονται γνωρίζοντας εκ των προτέρων την απόφαση του δικαστηρίου. Αν δεν συμβαίνει αυτό πρόκειται απλά για απλή περιφρόνηση προς τη δικαιοσύνη για την οποία οι κυβερνώντες συνήθως εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια (…). Την κίνηση αυτή είναι βέβαιο ότι θα προσπαθήσουν να τη χρησιμοποιήσουν πρώτα και κύρια για να κάμψουν το ηθικό των εργαζομένων, να περιορίσουν τις αντιστάσεις τους και να σπείρουν την ηττοπάθεια.
Πως πραγματικά έχει η κατάσταση σήμερα
Απέναντι σε όλα όσα διαδίδονται αλλά κι απέναντι στις προσδοκίες του Υπουργού και των εργολάβων η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική.
(1) Από 10 Απριλίου 2008 οι εργασίες στο κτίριο έχουν διακοπεί. Η διακοπή ΔΕΝ έχει ανακληθεί, όπως ρητά επιβεβαιώνει η Πολεοδομία με πρόσφατο (6-8-2008) έγγραφό της. Ερώτημα αποτελεί πως ο Υπουργός προκηρύσσει ένα διαγωνισμό για ένα κτίριο που ακόμη ελέγχεται πολεοδομικά.
(2) Ζήτησαν για 2η φορά να εγκριθεί παρέκκλιση από τις ισχύουσες διατάξεις για το φυσικό φωτισμό, δηλαδή να χρησιμοποιούνται ως γραφεία χώροι οι οποίοι δεν φωτίζονται επαρκώς. Το θέμα εισήχθη στην ΕΠΑΕ (ειδικό όργανο της Πολεοδομίας), ο Ενιαίος Σύλλογος έγκαιρα παρενέβη και το θέμα δεν συζητήθηκε (αναβλήθηκε για το Σεπτέμβριο).
(3) Εκκρεμεί η διεξαγωγή της δίκης στο Διοικητικό Εφετείο Πειραιά
(4) Ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας (διορισμένος από την Κυβέρνηση) εξέδωσε (ως μη όφειλε) έγκριση για κατά παρέκκλιση αύξηση του ποσοστού κάλυψης του οικοπέδου, προκειμένου οι εργολάβοι να μπορέσουν να τακτοποιήσουν τις σοβαρότατες παρατυπίες και «λαθροχειρίες» τους. Πρόκειται για μία ακόμη πολιτική, επί της ουσίας παρέμβαση στο θέμα, που έρχεται να καλύψει και να ισχυροποιήσει την Κυβερνητική επιλογή της μεταστέγασης του ΥΠ.ΠΟ. Ο Ενιαίος Σύλλογος κινείται ήδη ενάντια στην απόφαση αυτή και θα ενημερώσει τα μέλη του με νεώτερη ανακοίνωση.
(5) Υπάρχει πλήθος ερωτήσεων και αιτήσεων κατάθεσης εγγράφων για το θέμα στη Βουλή από όλα τα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και ΛΑΟΣ) στις οποίες η Κυβέρνηση Ν.Δ. ή δεν απαντά ή απαντά με τη γνωστή τακτική «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε».
(6) Όλα τα κόμματα τα οποία δέχθηκαν και συνάντησαν τους εκπροσώπους του Ενιαίου Συλλόγου και της Ομοσπονδίας (πλην της Ν.Δ.) έχουν ταχθεί ενάντια στη μεταφορά στις Καπναποθήκες Κεράνη.
Είναι προφανές ότι η Ν.Δ. και ο Υπουργός Πολιτισμού επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν την περίοδο του καλοκαιριού για να προχωρήσουν το σχέδιό τους. Ένα σχέδιο που έχει «ουρές» για το Σεπτέμβρη και δεν αποκλείεται να συνδυαστεί με έναν ανασχηματισμό που θα ενοποιεί τα Υπουργεία Πολιτισμού και Τουρισμού, με νέα πολιτική ηγεσία (ευχόμενη να βρεθεί σε ένα «νέο» κτίριο…).
Είναι προφανές, επίσης, ότι σ΄ένα τέτοιο σχεδιασμό έχουν ή αναζητούν να βρουν συμμάχους και εντός του ΥΠ.ΠΟ. (αν θα τους βρουν και με τι αντάλλαγμα μένει να το δούμε).
Καλούμε όλους τους συναδέλφους να αρνηθούν να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε Επιτροπή υλοποιεί τις επιλογές αυτές.
Από πλευράς ΕΝΙΑΙΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ είναι σαφές ότι θα συνεχίσουμε και θα κλιμακώσουμε τις προσπάθειές μας για τη συνολική ακύρωση μίας τέτοιας εξέλιξης. Στο πλαίσιο αυτό θα πάρουμε όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες και σε όλα τα επίπεδα.
Tα οικονομικά μας
Την ίδια στιγμή που το ΥΠ.ΠΟ. ετοιμάζεται να σκορπίσει 700.000 € για τη μετακόμιση «φάντασμα», οι εργαζόμενοι βιώνουν το μεγάλο κύμα ακρίβειας και πληθωρισμού που εξανεμίζει το χαμηλό, έτσι κι αλλιώς, εισόδημά τους. Από την άποψη αυτή εμείς συνεχίζουμε να διεκδικούμε κατ’ αρχήν την άμεση ένταξη του «πολιτιστικού επιδόματος» στον κρατικό προϋπολογισμό και την τακτική καταβολή του. Ομοίως συνεχίζουμε να διεκδικούμε την εξόφληση της τελευταίας δόσης του 2007. Οι προφορικές διαβεβαιώσεις του Υπουργού Πολιτισμού, πρέπει να λάβουν οριστική μορφή, να υλοποιηθούν άμεσα και χωρίς άλλες καθυστερήσεις. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε καμία υπαναχώρηση από τις δεσμεύσεις που φέρεται να έχει δώσει και στην Ομοσπονδία για τα ζητήματα αυτά.
Περιμένουμε, επίσης, ο Υπουργός Πολιτισμού να προχωρήσει άμεσα στην αναπροσαρμογή των εκτός έδρας αποζημιώσεων, όπως κι ο ίδιος δεσμεύτηκε κατά τη συνάντησή του με τον Ενιαίο Σύλλογο.
Πρέπει να σημειώσουμε, ότι τα προβλήματα του «Ειδικού Λογαριασμού» αρχίζουν και δείχνουν τις σοβαρότατες παρενέργειές τους στη λειτουργία των Υπηρεσιών του ΥΠ.ΠΟ. τόσο στην Αθήνα, όσο και στην Περιφέρεια. Οι αποζημιώσεις για τις εκτός έδρας μετακινήσεις έχουν παγώσει, οι Υπηρεσίες με έγγραφά τους δηλώνουν αδυναμία να εκτελέσουν το έργο τους και η γενική εικόνα διάλυσης ενισχύεται καθημερινά.
Η κατάργηση του «Ειδικού Λογαριασμού» υπό την πίεση της δημοσιότητας μετά την απόπειρα αυτοκτονίας του τ. Γεν. Γραμματέα, κινδυνεύει να αποτελέσει αρνητική εξέλιξη για τους εργαζόμενους και το έργο του ΥΠ.ΠΟ., αφού παρά τα όσα ακούγονται δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι και ο νέος προϋπολογισμός θα δώσει ψίχουλα στο ΥΠ.ΠΟ. για να λειτουργήσει.
Μπορούμε (κι ας μην μας φαίνεται) – Μπορούμε αρκεί να το πιστέψουμε
Απέναντι σε όλα αυτά ως εργαζόμενοι και ως ενεργοί πολίτες μπορούμε (και πρέπει) να αντιδράσουμε. Είναι φανερό ότι δεν αρκεί πλέον η γκρίνια του γραφείου, η καταδίκη από τον καναπέ. Είναι φανερό ότι δεν μπορεί για όλα να φταίει η κρίση του συνδικαλιστικού κινήματος (αυτό πια περιφέρεται ως άταφο πτώμα από τα λογής «κοράκια» με τα κροκοδείλια δάκρυά τους). Μπορούμε να σηκωθούμε. Μπορούμε να αντιπαρατεθούμε. Μπορούμε να τους αμφισβητήσουμε. Μπορούμε να τους υπερβούμε, να τους ξεπεράσουμε.
Για το Δ. Σ.
Ο Πρόεδρος Κρασανάκης Αδαμάντιος (Μάκης)
Ο Γ. ΓραμματέαςΓιάννης Στεφάνου
-------------------------------------

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

Ήταν μια ξαφνική πρόταση από τον Κώστα η επίσκεψη στον Άθω, στο Άγιο Όρος. Πολλές φορές είχε περάσει από τη σκέψη μου, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Ο χρόνος, η καλή παρέα, οι καιρικές συνθήκες. Αυτή τη φορά υπήρχαν όλα, άρα δεν μπορούσα να αρνηθώ. Κι έτσι βρεθήκαμε η μικρή παρέα των τεσσάρων το βράδυ της Τετάρτης στη Θεσσαλονίκη, γιατί έπρεπε την επόμενη το πρωί να είμαστε στην Ουρανούπολη.
Δεν είμαι ίσως ο κατάλληλος να γράψω αυτά που πολλοί θα ήθελαν για το Όρος. Το Άγιο Όρος, ως λίκνο της ορθοδοξίας και ιερός τόπος για πολλούς. Η δική μας επίσκεψη ήταν περισσότερο ορειβατική και λιγότερο θρησκευτική. Πολλά πράγματα που θα διαβάσετε, δεν είναι απαραίτητο να εκφράζουν ακριβώς τις σκέψεις και τις απόψεις του γράφοντα, γιατί υπάρχουν και ορισμένα, που πρέπει να τα δει κανείς κάτω από το πρίσμα της φιλοξενίας, του σεβασμού στον ιδιαίτερο χαρακτήρα της περιοχής και προπαντός να τα δει κάτω από το πρίσμα του τι αντιπροσωπεύει για πολλούς σήμερα η ορθόδοξη χριστιανική πίστη. Γίνεται προσπάθεια να μείνει το κείμενο μακριά από κρίσεις και προσωπικές απόψεις.
Το Όρος, πέρα από οτιδήποτε άλλο, έχει μια τεράστια πολιτισμική, ιστορική και γραμματειακή αξία, έναν αμύθητο πολιτιστικό και ιστορικό πλούτο και εκφράζει έναν άλλο κόσμο στην κυριολεξία. Έρχεται από το παρελθόν και προσπαθεί να κρατήσει το παρόν του σαν μια συνέχεια. Θεωρείται κέντρο του ορθόδοξου μοναχισμού και κέντρο διατήρησης και συντήρησης πλούσιου υλικού, μουσείο μοναδικού θησαυρού ελληνικής τέχνης και γραμμάτων.
Φθάσαμε στην Ουρανούπολη κατά τις 8.30 το πρωί και πήγαμε κατ’ ευθείαν να πάρουμε τα διαμονητήρια (κόστος 25 ευρώ το άτομο) Η επίσκεψη στο Aγιο Όρος επιτρέπεται όπως είναι γνωστό, σύμφωνα με τον Καταστατικό χάρτη, το Τυπικό της Μοναστικής Πολιτείας, μόνο στους άντρες. Στις γυναίκες δεν επιτρέπεται ούτε η προσέγγιση στις ακτές του Όρους. Οι Έλληνες επισκέπτες πρέπει να έχουν μαζί τους ταυτότητα και απαραιτήτως τα διαμονητήρια (Τηλέφωνο για έκδοση διαμονητηρίων 2310252575). Η δήλωση πρέπει να γίνει τουλάχιστον 2 μήνες πριν, καθώς και ο ακριβής αριθμός των επισκεπτών και των στοιχείων τους, και οι οποίοι δεν πρέπει να ξεπερνούν τους πέντε Οι αλλοδαποί επισκέπτες γίνονται δεκτοί σε περιορισμένο αριθμό ημερησίως, γύρω στους δέκα. Έτσι λένε τα χαρτιά
Φύγαμε με το μικρό φεριμπώτ “ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ” στις 09.45 για τη Δάφνη (εισιτήριο 7 ευρώ το άτομο) Η πρώτη εμπειρία να ταξιδεύεις ανάμεσα μόνο σε άντρες, χωρίς την παρουσία του θηλυκού. Σκέψεις ανάκατες για το αλάτι της γης, το ένστικτο της αναπαραγωγής, το αφύσικο και τη φύση σε καταπίεση
Σε δύο ώρες περίπου φθάσαμε στη Δάφνη και αναχωρήσαμε με το “ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ” (εισιτήριο 4,40 ευρώ) για τον προορισμό μας, τον Αρσανά (λιμανάκι) των Καυσοκαλυβίων. Από κει αρχίζει το περπάτημα στις 2.30 το μεσημέρι, ανεβαίνοντας ένα ανηφορικό μονοπάτι με καλντερίμι και σκαλιά. Η ζέστη στο ζενίθ…φορτωμένοι με τα σακίδια των 15 και 18 κιλών ο καθένας
Σε 25 λεπτά βγήκαμε στη σκήτη των Καυσοκαλυβίων και κατευθυνόμαστε στο αρχονταρίκι, στο Κυριακό, όπου είχαμε την πρώτη καλή φιλοξενία και μας προσφέρθηκε από τον μοναχό καφές, κουλούρι και νερό. Συνεχίζουμε το μονοπάτι. Ένα αρκετά ταλαιπωρημένο από τα μουλάρια - κι αυτά όλα αρσενικά - που με τη συνοδεία των αλβανών εργατών κουβαλάνε τα υλικά και τα τρόφιμα για τις απομακρυσμένες σκήτες και για τα έργα που γίνονται στην πλευρά αυτή του Όρους
Σε δύο ώρες περίπου φθάνουμε στον Αγιο Νείλο. Μια σκήτη με μερικές «καλύβες» - σπίτια μοναχών και βρύση με άφθονο νερό. Κατεβήκαμε στη σπηλιά όπου ασκήτεψε ο Άγιος Νείλος. Τα σκαλιά έχουν γίνει ωραία με πέτρα στο βράχο με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Αγαίου. Βλέπουμε νοτιοανατολικά στο βάθος τα μικρά νησιά των ανατολικών Σποράδων και δεξιά τη χερσόνησο της Σιθωνίας. Η θέα είναι επιβλητική. Ανεβαίνοντας ξανά, βρεθήκαμε σε μια συκιά για ένα σύκο δροσερό, το φρούτο της εποχής.
Περνώντας τα μουλάρια, ακούστηκε η ρήση του προφήτη: κάποτε θα φθάσουν οι άνθρωποι να είναι φορτωμένοι σαν τα μουλάρια. Και να, εμείς τώρα έτσι φαντάζαμε. Φορτωμένοι όπως ήμασταν με τα σακίδια των 15 και 18 κιλών…
Διαπιστώνουμε πολύ γρήγορα τη δουλειά που κάνουν οι αλβανοί εργάτες στο Όρος. «Ο άγιος αλβανός». Στα μονοπάτια, στις ανακατασκευές και συντηρήσεις των μονοπατιών, των κτιρίων και των μονών γενικά. Και βέβαια με τη συνεισφορά της «αγίας ευρωπαικής ένωσης» και των ΚΠΣ
Φεύγουμε από τον Άγιο Νείλο στις 4.30, ντάλα ο ήλιος, για τη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Το μονοπάτι ανηφορικό ανάμεσα σε πουρνάρια κατά το πλείστον και σχίνα. Περάσαμε τη σάρα με τις κοτρόνες και σε μία ώρα φθάνουμε στον αυχένα. Απέναντί μας ξεχωρίζουν αρκετά η Θάσος και η Λήμνος και κάτω, στο ακρωτήρι, η σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, όπου και η Σπηλιά του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη. Όπως μας είπε αργότερα ο ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας, είναι κλειδωμένη, γιατί κάηκε δύο φορές από τα κεριά, που τα αφήνουν αναμμένα οι προσκυνητές. Τώρα για να πάει κανείς πρέπει να πάρει το κλειδί από τον υπεύθυνο της σκήτης.
Η Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου Μεγίστης Λαύρας είναι ρουμάνικη και απέχει γύρω στη μισή ώρα από την κυρίαρχη μονή. Είναι σε στυλ μοναστηριού. Στη θέση της ήταν μέχρι το 1854 Κελί του Τιμίου Προδρόμου με μοναχούς καταγόμενους από τη Χίο. Η Μεγίστη Λαύρα με έγγραφό της επέτρεψε τη μετατροπή του Κελιού σε Σκήτη. Με Πατριαρχικό Σιγίλιο το 1856 επί Πατριάρχου Κυρίλλου Ζ΄ τελικά επικυρώθηκε η ίδρυση και η κοινοβιακή οργάνωση της Σκήτης από Μολδαβούς μοναχούς. Εγκαινιάστηκε το 1866. Σήμερα εγκαταβιούν 25 μοναχοί Ρουμανικής καταγωγής. Το Κυριακό της Σκήτης είναι αφιερωμένο στη βάπτιση του Χριστού. Έχει μήκος 30 και ύψος 18 μέτρα. (πηγή el.wikipedia.org)
Κατηφορίζουμε ελαφρά το καλντερίμι μέσα στο πυκνό δάσος. Κάποια στιγμή το βρίσκουμε χαλασμένο, γιατί το κατάστρεψε η χιονοστιβάδα που κατέβηκε από τον Άθω και “κούρεψε” εντελώς τα δέντρα, γεμίζοντας με κορμούς το μονοπάτι. Ίχνη από αγριογούρουνα μας δείχνει ότι σε όλο το Όρος υπάρχουν αρκετά από αυτά, όπως είναι επόμενο, γιατί υπάρχει και πυκνό δάσος και αρκετή τροφή από τα αγριοκάστανα και τους βολβούς του δάσους.
Τηλεφωνεί ο καλόγερος στον συνάδελφό του στο άλλο μοναστήρι και τον καλεί για φαγητό. Έβγαλα ένα πουρναρόψαρο, του λέει, έλα να το φάμε…(ανέκδοτο;; του Κώστα)

Συναντάμε τον αμαξιτό δρόμο και περνάμε καμιά τρακοσαριά μέτρα τσιμέντο. Μια παραφωνία, που σχολιάστηκε αρνητικά από όλους μας. Αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται, τα περισσότερα 4Χ4 τζιπ. Τελικά το αυτοκίνητο κατέκτησε και το Άγιο Όρος με αρκετές δυσάρεστες επιπτώσεις στο φυσικό τοπίο. Όλα τα μοναστήρια έχουν πια αυτοκινητόδρομο και αυτοκίνητα. Όπως μας είπε χαρακτηριστικά ο ηγούμενος της Μεγίστης Λαύρας, “εκεί που πριν λίγα χρόνια είχαμε ένα αυτοκίνητο για όλα τα μοναστήρια, τώρα έχουμε 4-5 το καθένα και πάλι δεν μας φτάνουν”. Οι μπουλντόζες, τα διάφορα σκαπτικά μηχανήματα και οι γερανοί είναι ακόμα σε πολλούς αρσανάδες ή κοντά στα μοναστήρια. Αυτοκίνητα, ηλεκτρικό ρεύμα, κινητά τηλέφωνα, και τώρα κομπιούτερς και Internet, η εισβολή της τεχνολογίας στο Όρος.
Η συντήρηση και η αναπαλαίωση των μοναστηριών επέβαλαν ίσως την παρουσία όλων αυτών των μηχανημάτων και επόμενα τη διάνοιξη των δρόμων. Ίσως σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσε να αποφευχθεί. Η συντήρηση θεωρείται αναγκαία και επιβεβλημένη. Σε ένα μεγάλο βαθμό έγινε. Όμως σε πολλά μοναστήρια συνεχίζεται με κονδύλια του Γ’ ΚΠΣ και θα συνεχιστεί και στο Δ’ ΚΠΣ, όπως μας τόνισε και ο ηγούμενος.

Η Μονή Μεγίστης Λαύρας
Φθάνουμε στη Μονή Μεγίστης Λαύρας, στον προορισμό μας, στις 6.30 ακριβώς, σε 4 ώρες απ’ τον Αρσανά των Καυσοκαλυβίων. Πλησιάζοντας μας συναρπάζει η εικόνα της επιβλητικής Μονής. Στο μυαλό μου έρχεται η ιστορία των 1000 και πάνω χρόνων της, που διάβασα στα διάφορα sites, με τις καλές και τις κακές της στιγμές, τους αγώνες με τους πειρατές. Δείγμα ο πύργος, ως το τελευταίο προπύργιο της άμυνας. Όπως είναι γνωστό το μεγαλύτερο κίνδυνο που αντιμετώπιζαν οι μονές, ήταν αυτός των πειρατών. Οι περισσότεροι κατακτητές σεβάστηκαν τον μοναχικό βίο και τα μοναστήρια. Και ειδικά του Αγίου Όρους, ήταν στο απυρόβλητο.
Γύρω από τη Μονή είναι αρκετές καλλιέργειες, κυρίως αμπέλια, ελιές, κηπευτικά της εποχής, ακόμα και θερμοκηπίου. Πηγαίνοντας στο Αρχονταρίκι, ο υπεύθυνος μας παροτρύνει να πάμε κατ’ ευθείαν στον εσπερινό, μετά στην Τράπεζα για φαγητό και στη συνέχεια να μας δείξει πού θα κοιμηθούμε. Αρχίζω να περιεργάζομαι τη Μονή. Εκτός από μένα, οι άλλοι είχαν επισκεφθεί πολλές φορές το Μοναστήρι. Άρα ο “περίεργος” ήμουνα εγώ. Τα κτίρια, ο πύργος, το Ηγουμενείο, ο ναός, η τράπεζα, το αρχονταρίκι, τα κελιά, τα τεράστια δέντρα.
Η λειτουργία του εσπερινού με την παρουσία των επισκεπτών και αρκετών μοναχών έγινε με τη γνωστή κατάνυξη. Για μένα ήταν εντυπωσιακό γιατί έμοιαζε με θεατρικό δρώμενο. Οι μοναχοί ανάμεσα στους προσκυνητές, να μπαινοβγαίνουν, να ανεβάζουν και να κατεβάζουν τα καντήλια, να σβήνουν τα κεριά, να σηκώνονται και να κάθονται στα στασίδια κρατώντας το κομποσκοίνι, να περνάνε και να ασπάζονται τις εικόνες. Στο τέλος, ανακοινώθηκε στους επισκέπτες ότι μπορούν, όσοι θέλουν, να προσκυνήσουν τα λείψανα των αγίων, που βρίσκονται στη Μονή. Η συνέχεια στην Τράπεζα για το φαγητό με την παρουσία του ηγουμένου, όλων των μοναχών και των επισκεπτών. Μερικές φορές μου ερχόταν στο μυαλό το “Όνομα του Ρόδου” του Ουμπέρτο Έκο και το αντίστοιχο ιταλικό μοναστήρι των Βενιδικτίνων, που περιγράφει ο συγγραφέας
Το νόστιμο φαγητό – φασουλάκια με κολοκυθάκια (τουρλού), ψωμί, σαλάτα ντομάτα, φέτα, κρασί, καρπούζι – ήταν σερβιρισμένο σε μαρμάρινα τραπέζια των 10 περίπου ατόμων. Κατά τη διάρκεια του φαγητού ένας μοναχός διάβαζε από τον άμβωνα αποσπάσματα από γραπτά Αγίων. Τελειώνοντας το φαγητό πήγαμε στο Αρχονταρίκι, όπου ενημερωθήκαμε για τον χώρο που θα κοιμηθούμε. Κρεβάτια σε δωμάτιο των 15 περίπου ατόμων με καθαρά σεντόνια, τουαλέτες και μπάνια κάτω και νιπτήρες χωρίς καθρέφτες.
Την άλλη μέρα το πρωί κατά τις 7.30 στον όρθρο. Το καμπανάκι χτύπησε κανονικά στις τέσσερεις. Πολλοί επισκέπτες πρέπει να πήγαν εκείνη την ώρα μαζί με τους μοναχούς για την λειτουργία του όρθρου. Υποψιάζομαι ότι οι μοναχοί έχουν ανάλογη “υπηρεσία” και ο καθένας έχει το ρόλο του στη διάρκεια της λειτουργίας. Ποιος θα έχει τον κεντρικό ρόλο, ποιοι τον ρόλο του ψάλτη, ποιοι θα ψάλουν το απολυτίκιο κλπ.
Μετά τον όρθρο, ακολούθησε η Τράπεζα. Είναι το κυρίως γεύμα – πιλάφι με γαριδόζουμο, σαλάτα αγγουροντομάτα, ελιές, παραδοσιακό ψωμί, πεπόνι, κρασί και γλυκό τυλιγμένο – πάλι με την παρουσία όλων, του ηγουμένου, των μοναχών και των επισκεπτών. Πάλι κατά τη διάρκεια του φαγητού ένας μοναχός διάβαζε κείμενα αγίων.
Αμέσως μετά επισκεφθήκαμε τον ηγούμενο στο ηγουμενείο. Ο ηγούμενος Πρόδρομος είναι απλός, ζεστός, δραστήριος και φιλόξενος. Με τρόπο μας ενημέρωσε για τις δραστηριότητες της Μονής, τα έργα συντήρησης, αλλά και γενικότερα απάντησε σε ερωτήσεις μας σχετικά με το Άγιο Όρος και τις μονές. Από τα είκοσι μοναστήρια στο Όρος, τα δεκαεννιά είναι μεν με το “παλιό” ημερολόγιο, αλλά δεν είναι “παλαιοημερολογίτικα”, άλλωστε ανήκουν στο Πατριαρχείο, το οποίο είναι με το “καινούργιο”. Παλαιοημερολογίτικο είναι μόνο η μονή Εσφιγμένου, οι μοναχοί του οποίου δεν αναγνωρίζουν τον Πατριαρχείο. Οι μονές δεν εισπράττουν τίποτα από τους επισκέπτες. Τα έσοδα από τα διαμονητήρια τα διαχειρίζεται η Κοινότητα του Όρους για τις δικές της υποχρεώσεις. Βέβαια η κάθε μονή έχει αρκετά έσοδα από τα μετόχια στη Χαλκιδική και αλλού στην Ελλάδα. Στο βιβλίο επισκεπτών της Μονής καταγράφονται περίπου 15.000 επισκέπτες το χρόνο. Πούτιν, Καραμανλής και άλλες προσωπικότητες της πολιτικής, όλοι από δω περάσανε και θα περάσουν…
Μου έκανε εντύπωση οι προσπάθειες που καταβάλουν στη Μονή για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών με τη μικρή υδροηλεκτρική μονάδα. Συγκεντρώνεται το νερό ψηλά σε μεγάλη υδατοδεξαμενή και από κει, με αγωγό και αρκετή κλίση, το νερό έρχεται στη μονάδα δίπλα στο μοναστήρι, όπου παράγεται το ρεύμα. Βέβαια τώρα το καλοκαίρι ενισχύεται και με τη γεννήτρια πετρελαίου.
Δεχθήκαμε τα δώρα και τις ευχές του ηγουμένου και αναχωρήσαμε κατά τις 11 και 15΄ με προορισμό την κορυφή του Άθω. Ξεκινάμε σχεδόν από μηδέν υψόμετρο για να φθάσουμε στις 7 το απόγευμα στα 2.033 μέτρα της κορυφής μετά από 8 ώρες περίπου. Φορτωθήκαμε για φαγητό ένα καρπούζι, ντομάτες, ελιές και ψωμί (ξερό, ό,τι απέμεινε από την Τράπεζα)

Η διαδρομή για την κορυφή
Η διαδρομή ξεκινάει νοτιοδυτικά προς Καυσοκαλύβια. Το τμήμα αυτό της δυτικής πλευράς του Όρους το λένε “έρημο”, γιατί δεν έχει αμαξιτούς δρόμους. Κι εδώ είναι και τα περίφημα “καρούλια”, τα ασκηταριά των μοναχών στο βράχο. Φθάνοντας στον αυχένα (μια ώρα περίπου από τη Μονή) παίρνουμε το μονοπάτι προς Αγία Άννα. διασχίζοντας το πυκνό δάσος με τις καστανιές, βελανιδιές, οξιές, σκλήθρα, αριές, πλατάνια στις ρεματιές. Μια μικρή ζούγκλα. Από άποψη χλωρίδας το Άγιο Όρος χαρακτηρίζεται για την πυκνή του βλάστηση. Αφθονούν σε μεγάλο βαθμό η καστανιά, η οξιά, η δρύς, το πουρνάρι, η κουμαριά κ. ά. καθώς και άπειρα πλήθη βοτάνων.
Σταματήσαμε στα Καλά Νερά. Μια πυκνοδασωμένη περιοχή με αρκετά νερά, όπου πριν 5-6 χρόνια, όπως λέει ο Κώστας, η χιονοστιβάδα “ξύρισε” κυριολεκτικά όλα τα δέντρα. Η αναδάσωση είναι πλέον πολύ πυκνή και πλούσια σε όλα τα είδη. Φάγαμε το καρπούζι, γεμίσαμε κρύο νερό, και συνεχίσαμε φθάνοντας, σε 4 ώρες από τη Μονή, στο Σταυρό, υψόμετρο 850 μέτρα περίπου. Είναι η διασταύρωση προς Κερασιά, Αγία Άννα και κορυφή. Έχει νερό με λάστιχο. Μέχρι εδώ μας ακολουθεί και το τηλεφωνικό καλώδιο, που σχεδόν έρπον συνεχίζει το δρόμο του για την Κερασιά.
Παίρνουμε ξανά το κακοτράχαλο ανηφορικό μονοπάτι στο πυκνό πουρναρόδασος. Το μονοπάτι βγαίνει στην αρχή λίγο ανοιχτά, αριστερά, με θέα τη Σιθωνία, τη Σκήτη της Αγίας Άννας και τη Μικρή Σκήτη και πιο πέρα τους αρσανάδες των Μονών Αγίου Παύλου, Αγίου Διονυσίου και Αγίου Γρηγορίου. Δεν φαίνονται οι μονές.
Λίγη στάση στην Καστανιά για ξεκούραση με τον ιδρώτα να στάζει, και φθάνουμε στην Παναγιά, στα 1500 μέτρα περίπου σε 2,5 ώρες από το Σταυρό. Εδώ εργάζεται ένα μεγάλο συνεργείο με αλβανούς μαστόρους για την ανακατασκευή της εκκλησίας. Κατασκευάζεται μεγάλος ναός με βοηθητικούς χώρους, που θα λειτουργεί και ως καταφύγιο. Εικόνα εργοταξίου. Είκοσι τέσσερεις μαστόροι και εργάτες. Παντού σκόρπια εργαλεία, υλικά και … μπόλικα σκουπίδια, πεταμένα στα πρανή. Ό,τι χειρότερο μπορούσα να δω σ’ αυτό το υψόμετρο.
Για την κορυφή, τα υπόλοιπα 500 περίπου μέτρα υψομετρική, είναι μια απότομη σχετικά ανάβαση στο γυμνό με πολλές τραβέρσες για φορτωμένα αρσενικά μουλάρια, όπως εμείς. Με τον Κώστα το κάναμε μια ανάσα σε μια ώρα ακριβώς με όλες τις τραβέρσες. Το έχει κάνει λέει ο Κώστας και 35 λεπτά χωρίς σακίδιο, και κόβοντας τις τραβέρσες. Τελικά Κώστα είσαι καλός ορειβάτης…

Στην κορυφή του Άθω
Φθάσαμε στην κορυφή κατά τις 7. Μαζί μας έφθασε και ένας Ρώσος, επισκέπτης του Όρους, με τον οποίο “συγκατοικήσαμε” το βράδυ μέσα στο ναΐσκο. Δεν ήξερε γρι ελληνικά ούτε αγγλικά. Άντε να συνεννοηθείς…Ξαναθυμηθήκαμε τα “σπασίμπα” και “νταβάρις” Λένε ότι το Όρος για τους Ρώσους είναι ό,τι τα Ιεροσόλυμα για τους άλλους ορθόδοξους ή η Μέκκα για τους Μωαμεθανούς… Αυτό σημαίνει ότι θα ανεβεί αρκετά η επισκεψιμότητά του τα επόμενα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ταμπέλες στην Ουρανούπολη είναι στα ελληνικά και στα Ρώσικα…Άντε αυτά να τα έλεγες πριν 20 χρόνια...
Κι εδώ συνεργείο αλβανών για ανακατασκευή του μικρού ναού και για να γίνει μεγάλος και επιβλητικός. Επικίνδυνο… Ίσως δεν έπρεπε. Συνήθως στις κορυφές θέλουμε ένα μικρό και ταπεινό εκκλησάκι, χωρίς πολλά… Άλλωστε οι κορυφές δεν είναι να μένει κανείς πολύ. Χάνουν έτσι την αίγλη τους και τη γοητεία. Τα καταφύγια συνήθως γίνονται χαμηλότερα, όπως, ας πούμε, η Παναγιά. Συζητήσαμε με τους αλβανούς, οι οποίοι έρχονται 15 χρόνια οι περισσότεροι στο Όρος και έχουν συνεργαστεί με τα περισσότερα μοναστήρια και τις Σκήτες. Οι ίδιοι δηλώνουν μωαμεθανοί. Μια ειρηνική συνεργασία των δύο θρησκειών στο επίπεδο της μαστορικής και της τέχνης. Όλα γίνονται…

Θαυμάσαμε τη δύση του ηλίου πάνω από τη Χαλκιδική και τη σκιά του Άθω στο Αιγαίο. Απέραντο γαλάζιο. Από τα παράλια της Καβάλας, τη Θάσο και τη Λήμνο μέχρι τις Σποράδες, τον Όλυμπο και τον Κίσσαβο, τη Σιθωνία, την Αμουλιανή, τη Διώρυγα του Ξέρξη και το Παγγαίο. Ξαπλώσαμε σχετικά νωρίς με τους υπνόσακους στο κρύο τσιμέντο, αφού έξω φύσαγε και έκανε αρκετό κρύο. Προσέχαμε να μη χτυπήσουμε τον Ρώσο με τα πόδια μας. Και πώς να διαμαρτυρηθεί ο άνθρωπος. Τη νύχτα μπαινόβγαιναν 2-3 μολδαβοί μοναχοί με τους φακούς, ψάχνοντας κι αυτοί καμιά γωνιά να κοιμηθούν. Ήρθαν αργά…

Η Σκήτη της Αγίας Άννας
Το πρωί, αφού απολαύσαμε την ανατολή, φύγαμε κατά τις 7 στο κατηφορικό, δύσκολο για τα γόνατα, μονοπάτι. Στο Σταυρό πήραμε το μονοπάτι για την Αγία Άννα και μετά από ένα τέταρτο περίπου ξεκίνησε η απότομη κατηφόρα και τα σκαλιά. Βάλθηκε να τα μετράει ο Κώστας. Δεν τον ρώτησα πόσα τα έβγαλε. Φθάσαμε στην Σκήτη της Αγίας Άννας, ένα πανέμορφο μπαλκόνι πάνω από τη θάλασσα. Στο Κυριακό είχαμε την καλή φιλοξενία του λαϊκού, που υπηρετεί εθελοντικά τους επισκέπτες – τσίπουρο, λουκούμι, καφέ και νερό τα κεράσματά του.
Η Σκήτη της Αγίας Άννας βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του Αγίου Όρους, μισή ώρα από τη Νέα Σκήτη και μια ώρα από τη Μονή Αγίου Παύλου. Το Κυριακό της είναι αφιερωμένο στην Θεοπρομήτορα Αγία Άννα. Το 1686 ο Ματθαίος, πνευματικός του βοεβόδα Σερμπάν Καντακουζηνού (1678-88) και κτήτορας του κελλιού Άγιος Γεώργιος στην Προβάτα, αφιερώνει στη Σκήτη το πόδι της Αγίας Άννας. Υπάγεται στη Μονή Μεγίστης Λαύρας
Η Μικρά Αγία Άννα βρίσκεται σε απόσταση 15 λεπτών από τη σκήτη. Αποτελείται από επτά καλύβες. Εδώ μόνασε ο μεγάλος υμνογράφος της Εκκλησίας Γεράσιμος ο Μικραγιαννανίτης. (πηγή el.wikipedia.org)
Συνεχίσαμε με τον Κώστα για τη Μονή Αγίου Παύλου, αφού συμφωνήσαμε με τον έτερο Κώστα και τον Βαγγέλη να συναντηθούμε στο καραβάκι αλλάζοντας το πρόγραμμά μας λόγω μικρού τραυματισμού του Κώστα. Το μονοπάτι συνεχίζει μέσα στο πουρναρόδασος με μπόλικη ζέστη αλλά με θέα τη θάλασσα.. Κακή εντύπωση ξανά τα σκουπίδια πεταμένα κοντά στον οικισμό στα απόκρημνα βράχια και μέσα στα πουρνάρια, δίπλα στο μονοπάτι. Γενικά υπάρχει θέμα με τα σκουπίδια στο Όρος. Στην κορυφή σκουπίδια, στην Παναγιά, στο Σταυρό γεμάτη η ξεραμένη ποτίστρα με σκουπίδια, στην Αγία Άννα ανεξέλεγκτη χωματερή …Μα και η «αγία μπουλντόζα» που έκανε τη δουλειά της φτιάχνοντας τους δρόμους για τα μοναστήρια, τα στείρα τα πέταξε κάνοντας μικρές σάρες πληγώνοντας το τοπίο.
Κάτω στη θάλασσα, εκτός από τα δύο καραβάκια, ταχύπλοα συνδέουν τις μονές με την Δάφνη και την Ουρανούπολη. Για να κλείσει κανείς θέση σ΄ αυτά πρέπει να τηλεφωνήσει έγκαιρα. Φθάσαμε στον αρσανά του Αγίου Παύλου σε 45 λεπτά περίπου, όπου και περιμέναμε το καραβάκι για την επιστροφή στη Δάφνη και Ουρανούπολη.

Μια όμορφη ορειβατική και πολιτιστική εμπειρία και μια απομυθοποίηση του Όρους. Είναι η εξαιρετική γεωγραφική θέση, είναι το άγριο και όμορφο τοπίο, η θέα του γαλάζιου και ο πλούτος των μονών, που σε κάνει να σκέφτεσαι την επόμενη επίσκεψη.

Στέφανος Σταμέλλος
http://e-onthemountain.blogspot.com
http://www.e-ecology.gr

Τα λατομεία στη Λαμία, μετά και τη συνέλευση της Δίβρης

Η πρόταση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Φθιώτιδας και η δημοπράτηση από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας στις 20 Αυγούστου λατομικών θέσεων, που βρίσκονται κοντά στη Δίβρη και στη θέση Μαγούλα και Μαγουλόραχη, συνάντησαν, όπως ήταν επόμενο, την αντίθεση όλων των κατοίκων της Δίβρης, του δημάρχου Λαμίας, καθώς και όλων όσων βρέθηκαν την Παρασκευή το βράδυ στη λαϊκή συνέλευση στην πλατεία του χωριού. Οι κάτοικοι της Δίβρης είναι αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν τη δημοπράτηση αλλά και καμιά εγκατάσταση λατομικής επιχείρησης στην περιοχή της Μαγούλας και Μαγουλόραχης.

Η Λατομική Περιοχή Λαμίας, η οποία θεσμοθετήθηκε και οριοθετήθηκε το 1994, έγινε με όρους όχι συμμετοχής. Με αποτέλεσμα η μη ενημέρωση και των κατοίκων της Δίβρης σε ό,τι αφορά τα όριά της, αλλά όπως φάνηκε και του ίδιου του Δήμου Λαμίας. Κανείς δεν φαίνεται να ήξερε τα όριά της. Ούτε το τότε Κοινοτικό Συμβούλιο Δίβρης. Με αποτέλεσμα να οριοθετηθεί μια λατομική περιοχή 7.700 στρεμμάτων, απαράδεκτη ως έκταση, και στα όριά της να συμπεριλαμβάνονται περιοχές κοντά στο πολύ ενδιαφέρον φαράγγι και σε σπήλαια, στο Μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, αλλά και περιοχές που ήταν και είναι βοσκότοποι του χωριού και χειμαδιά, όπως και τα πανάρχαια μονοπάτια της.

Ο Δήμος Λαμίας μάλιστα στα πλαίσια του Leader και σε συνεργασία με την Αναπτυξιακή Καρδίτσας και φορέων του χωριού, υλοποιεί το τελευταίο διάστημα και πρόκειται να εγκαινιάσει μέσα στο Σεπτέμβρη, Πρόγραμμα 45.000 ευρώ ανάδειξης και λειτουργίας Δικτύου των Ιστορικών Μονοπατιών της Δίβρης, αλλά και δρόμων για ποδήλατο βουνού, αξιοποίησης παραδοσιακών προιόντων κλπ. Είναι ένα Πρόγραμμα στα πλαίσια της βιώσιμης οικοτουριστικής ανάπτυξης του όμορφου χωριού, το οποίο είναι το μπαλκόνι της Όρθρης και της Λαμίας και θέλει να κρατήσει νέους και να διατηρήσει την φυσιογνωμία του. Επίσης στα σχέδια των φορέων του χωριού είναι η ένταξη και της Δίβρης στο σχεδιαζόμενο από το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Στυλίδας και άλλων φορέων Γεωμυθολογικό Πάρκο της Όρθρης, σε μια κατεύθυνση ανάδειξης όλων των αρχαιολογικών, ιστορικών, οικολογικών στοιχείων του ορεινού όγκου της περιοχής.

Η δημοπράτηση των λατομικών αυτών θέσεων θίγει άμεσα όλα αυτά και καταστρέφει τα όνειρα και τις προσδοκίες των Διβριωτών. Η προσβολή δε του χώρου είναι ασύγκριτη, τη στιγμή μάλιστα που αυτή η περιοχή είναι ορατή από παντού, πράγμα που δεν λήφθηκε υπόψη στη μελέτη.

Η θεσμοθετημένη Λατομική Περιοχή είναι απαράδεκτη ως έκταση, αν λάβουμε υπόψη μας ότι σήμερα και οι τρεις λατομικές επιχειρήσεις που λειτουργούν στην περιοχή της Λαμίας απ’ τη δεκαετία του ‘60, καταλαμβάνουν χώρο 350 στρεμμάτων μόνο (Κυρίτσης 160 στρ, Καλτσάς 80 στρ, Μπλάνης 105 στρ). Άρα λοιπόν και 300 στρέμματα για κάθε λατομική θέση είναι υπεραρκετά και όχι 700, που περιλαμβάνει η μελέτη. Οπότε η Λατομική Περιοχή μπορεί να λειτουργήσει με τη μισή και λιγότερη έκτασή της. Αρκεί να γίνει μια επαναχωροθέτηση των “κάτω” λατομικών θέσεων και να γίνουν ανάλογες κατατμήσεις και όχι επαναχωροθέτηση των “επάνω”, όπως προχώρησε η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση. Οι 1,2,3 λατομικές θέσεις είναι σε μια έκταση 2.000 στρεμμάτων. Άρα, μπορούν να χαραχθούν 7 λατομικές θέσεις και να αφεθεί ελεύθερο το υπόλοιπο κομμάτι. Με δεδομένο ότι στις 9 Σεπτέμβρη γίνεται το δικαστήριο, και ελπίζουμε να τελειώσει το ιδιοκτησιακό, δεν βλέπουμε τι θα βοηθήσει η κατά μισό μήνα νωρίτερα δημοπράτηση, η οποία μπορεί να προσβληθεί κάθε στιγμή και για να υλοποιηθεί χρειάζεται σκληρός αγώνας από όλους τους φορείς. Αγώνας που δεν έγινε χρόνια τώρα για το ξεκαθάρισμα της κατάστασης με τους φερόμενους ιδιοκτήτες. Άρα νέες καθυστερήσεις

Αν η δημοπρασία γίνεται για τις υπάρχουσες λατομικές επιχειρήσεις, τότε οι τρεις από αυτές έχουν ήδη επιλέξει το χώρο και έχουν προβεί σε δαπάνες. Άρα ουσιαστικά γίνεται μόνο για τη μία. Αν πρόκειται όμως να γίνει για όποιον ενδιαφέρεται γενικά, τότε κινδυνεύει να γίνει η περιοχή αυτή της Όρθρης και της Λαμίας η λατομική περιοχή της Κεντρικής Ελλάδας και όχι μόνο. Δεδομένου ότι οι ανάγκες σε αδρανή υλικά για την περιοχή της Λαμίας καλύπτονται σήμερα από τις 3-4 υπάρχουσες επιχειρήσεις, οι 10 και 11 επιχειρήσεις σίγουρα θα διαθέσουν τα προϊόντα τους σε περιοχές εκτός νομού και ίσως αξιοποιώντας το λιμάνι μελλοντικά της Αγίας Μαρίνας. Μήπως οδηγούμαστε σε τέτοιες προοπτικές;

Ο απλός πολίτης καταλαβαίνει ότι όλα κινούνται με τη λογική των σκοπιμοτήτων. Στο μυαλό όλων είναι το “όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα χρόνια κοσκινίζει” και κάποιοι κάνουν κινήσεις για να κερδίζουν χρόνο. Είτε αυτό γίνεται από τους επιχειρηματίες, είτε γίνεται από τη μεριά της Διοίκησης. Και οι επιχειρήσεις τη δουλειά τους κάνουν. Οι ευθύνες όμως της Διοίκησης και του κ Νομάρχη είναι τεράστιες, δεδομένου ότι γίνονται κινήσεις, από ό,τι φάνηκε και με την εμπειρία της Δίβρης, τουλάχιστον πρόχειρες και άστοχες. Προχώρησε σε γνώση της ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις. Και προτίμησε να έχει την αναστάτωση και τις αντιδράσεις της κοινωνίας, όπως επέλεξε τόσα χρόνια να κλωθογυρίζει διαρκώς με δικαστικές και άλλες διαδικασίες για θέματα τα οποία έχουν πολιτικό χαρακτήρα. Οι αποφάσεις για την λειτουργία της Λατομικής Περιοχής και η απομάκρυνση των λατομείων είναι πολιτικές. Η προστασία του περιβάλλοντος, η προστασία της υγείας και των περιουσιακών στοιχείων των κατοίκων της Νέας Μαγνησίας και της Ανατολικής Λαμίας, η νομιμότητα και η ίση μεταχείριση από το νόμο, είναι πολιτικές υποχρεώσεις και αποφάσεις της Διοίκησης. Δεν μπορεί να κάνουν τους ανήξερους και τους ανήμπορους μεταθέτοντας αλλού τις ευθύνες.

Ο χρόνος και τα εκατομμύρια των ευρώ που χάθηκαν τόσα χρόνια σε νομικούς συμβούλους και δικηγόρους, σε μελετητές και παρατρεχάμενους, σε συσκέψεις και συμβούλια, σε δικαστικές συνεδριάσεις, σε εργατοώρες γενικά, αλλά και σε όλα αυτά που υποψιάζεται ο απλός πολίτης, θα μπορούσαν να πρασινίσουν κυριολεκτικά τη Λαμία.

Για τους Οικολόγους Πράσινους προέχουν τα θέματα της βιωσιμότητας και της αειφορίας, της προστασίας της φύσης και του περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων. Επιδιώκουμε την περιφερειακή πολυκεντρική ήπια βιώσιμη ανάπτυξη με όρια και προϋποθέσεις. Πιστεύουμε ότι αυτή τη φορά πρέπει να τελειώσει το ζήτημα των λατομείων στη Λαμία αλλά και σε κάθε περίπτωση υπάρχει ο δρόμος του αγώνα. Αυτόν τον δρόμο που οι τοπικοί άρχοντες αρνούνται τόσα χρόνια να τον διανύσουν. Δεν μπορεί ο Δήμος Λαμίας να μην αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να έρχεται, πυροσβεστικά δήθεν, να τοποθετείται κάνοντας διαπιστώσεις ή να στέλνει επιστολές και υπομνήματα.. Επιστολή έστειλε μια, δυο, τρεις φορές. Η σημερινή Δημοτική Αρχή είναι δέκα χρόνια τώρα στη Διοίκηση του Δήμου. Και το αποτέλεσμα…;Έπρεπε κύριε Δήμαρχε να καλέσετε τους δημότες και τους φορείς της πόλης από την πρώτη στιγμή και να μπείτε μπροστά στην προσπάθεια για λύση του προβλήματος. Αυτό που άλλοι δήμαρχοι το κάνουν, ακόμα και με απεργία πείνας.
Στέφανος Σταμέλλος
Μέλος των Οικολόγων Πράσινων

Το άρθρο της "Κόντρας"

"Δουλεία πίσω από την προοδευτική βιτρίνα
Εχει γεμίσει ο τόπος από τα λεγόμενα free press έντυπα. Ορισμένα απ’ αυτά εμφανίζονται ως εναλλακτικά, κουλτουριάρικα, αντικομφορμιστικά, αριστερούλικα. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και τo εφημεριδο-περιοδικό (έτσι αυτοσυστήνεται) «Pass To Port», που κυκλοφορεί στον Πειραιά από την «Ελεύθερη Γραφή Εκδόσεις ΕΠΕ», με διευθύντρια την Ελένη Βλάμη (ως συνεκδότριες έχουν εμφανιστεί οι Μαρία Βλάμη και Ζωή Σακαλή). Πίσω, όμως, από τις υποσχέσεις για εναλλακτική δημοσιογραφία που θα υπογραμμίζει «τα στοιχεία της κριτικής στάσης, τηςαπαίτησης και της διεκδίκησης», πίσω από τις λαμπρές υπογραφές κατεστημένων δημοσιογράφων, κρύβεται ένα καθεστώς γαλέρας για εργαζόμενους που τραβούν το κουπί και βγάζουν τη λάντζα σε κάθε έντυπο.
Ηδη, όσοι εργάστηκαν με διάφορες ιδιότητες στο έντυπο, από τα μέσα Νοέμβρη του 2007, έχουν φύγει απλήρωτοι και ανασφάλιστοι (πλην ενός) και διεκδικούν δεδουλευμένα και ένσημα με νομικούς τρόπους. Μια τέτοια περίπτωση εργαζόμενης παρουσιάζουμε σήμερα, γιατί είναι χαρακτηριστική του πως εκμεταλλεύονται νέα παιδιά, γεμάτα όρεξη και δημιουργικότητα.
Στο τέλος των σπουδών της στο Τμήμα ΜΜΕ και Πολιτισμού του Παντείου, η Π.Λ. έπιασε δουλειά ως επιμελήτρια ύλης στο «Pass To Port». Οποιος έχει εργαστεί σε περιοδικά έντυπα με λίγο προσωπικό ξέρει τι σκυλίσια δουλειά απαιτεί αυτό το πόστο. Σκυλίσια δουλειά, καθημερινές, Σαββατοκύριακα στο σπίτι, και να ‘σαι από πάνω απλήρωτος και ανασφάλιστος, καταντάει σκέτη δουλεία.Απλήρωτη και ανασφάλιστη (οι υποσχέσεις για ασφάλιση ανανεώνονταν κάθε βδομάδα) από τις αρχές του χρόνου η Π.Λ. ζήτησε στα τέλη Μάρτη τους μισθούς της. Της είπαν ότι θα πληρωθεί μέσα Απρίλη κι αν δεν της αρέσει ας φύγει! Εφυγε, αλλά λεφτά δεν είδε. Ούτε στα μέσα Απρίλη, ούτε στις άλλες ημερομηνίες που έλεγαν στην ίδια και στο δικηγόρο της ότι θα πληρωθεί. Κάποια στιγμή έπαψαν να απαντούν και στα τηλεφωνήματά της. Ετσι, αναγκάστηκε να προσφύγει στην Επιθεώρηση Εργασίας, ζητώντας τα δεδουλευμένα της (μισθούς και δώρα), ύψους 2972,51ευρώ (πληρωνόταν με μισθό πείνας, 680,59 το μήνα).
Το πρώτο ραντεβού με την εργοδοσία ορίστηκε για τις 28 Μάη. Οι εκδότριες δεν εμφανίστηκαν. Εστειλαν γραπτό αίτημα αναβολής, με το αιτιολογικό ότι ήταν μέρα που έκλειναν ύλη και θα έπρεπε η Π.Λ. να γνωρίζει ότι αυτή τη μέρα δε μπορούσαν να λείπουν ούτε λεπτό από το γραφείο. Ορίστηκε νέο ραντεβού για τις 12 Ιούνη, στο οποίο και πάλι δεν εμφανίστηκαν. Στο τηλεφώνημα του υπαλλήλου της Επιθεώρησης Εργασίας η απάντηση ήταν ότι δεν γνωρίζουν την εργαζόμενη! Οταν ο υπάλληλος τους υπενθύμισε τι έγραφαν στο αίτημα αναβολής την προηγούμενηφορά, η απάντηση ήταν πως δεν εργάζεται, αλλά είναι μια φοιτήτρια που είχε πάει να δει πως δουλεύει το περιοδικό, όχι για να εργαστεί! Μα εδώ έχω δεκαεπτά τεύχη στα οποία αναγράφεται το όνομά της ως επιμελήτριας ύλης, παρατήρησε ο εμβρόντητος υπάλληλος, για να εισπράξει την εξής εκπληκτική απάντηση: Αυτό είναι δική μας μαλακία, γράφουμε τον καθένα στην ταυτότητα. Και τώρα να έρθετε, θα δείτε ότι έχουμε μέχρι και τους γονείς μας γραμμένους!
Η υπόθεση έχει πάρει πλέον τη νομική οδό και είναι σίγουρο ότι κάποια στιγμή στο μέλλον η Π.Λ. θα δικαιωθεί και δικαστικά. Δεν ξέρουμε, όμως, αν θα υπάρχει κάποιος από τον οποίο να πάρει τα λεφτά της. Αν αναφερθήκαμε αναλυτικά στην περίπτωση, είναι γιατί αντιπροσωπεύει όχι κάποια εξαίρεση, αλλά έναν κανόνα δουλοκτητικής εκμετάλλευσης νέων εργαζόμενων.
ΥΓ: Τι λένε, άραγε, εκεί στον Περισσό για την επιχειρηματική συμπεριφορά μιας από τις δημοσιογράφους του κομματικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού; Ειδικά η κ. Παπαρήγα…"

Η έκθεση για τις πυρκαγιές

Από το 1998, η διαχείριση δασικών πυρκαγιών στην Ελλάδα χαρακτηρίζεται από την έμφαση που δίδεται στην καταστολή της φωτιάς, η οποία έχει (αποτεθεί στα χέρια της) ανατεθεί στην Ελληνική Πυροσβεστική Υπηρεσία. Η Δασική Υπηρεσία, η οποία είναι αρμόδια για την πρόληψη των δασικών πυρκαγιών, έχει αποδυναμωθεί τόσο στις δυνατότητες όσο και στην δομή της και είναι ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενη.
Παρ’ όλα ταύτα, από το 1998, οι δαπάνες για την διαχείριση των δασικών πυρκαγιών έχουν αυξηθεί σημαντικά, με το μεγαλύτερο ποσοστό των χρηματοδοτήσεων να απορροφάται για την αγορά/απόκτηση σύγχρονου πυροσβεστικού εξοπλισμού. Επενδύσεις σε πυροσβεστικά αεροσκάφη και άλλο πυροσβεστικό εξοπλισμό καθώς και σε προσωπικό δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα όπως είναι προφανές στο έδαφος, διότι οι καμένες δασικές εκτάσεις έχουν αυξηθεί. Τα περιστατικά των δασικών πυρκαγιών του καλοκαιριού του 2007 υπήρξαν ιδιαίτερα έντονα και εκτεταμένα, είχαν δε, τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές, σε υποδομές και οικοσυστήματα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάγκη για σημαντικές αλλαγές γίνεται προφανής. Η μεγάλη συγκέντρωση ξεραμένης βιομάζας, εξ αιτίας της ελλείψεως κατάλληλης διαχείρισης, στον τομέα της πρόληψης των δασικών πυρκαγιών, καθιστά τον έλεγχο της φωτιάς / πυρκαγιάς εξαιρετικά δύσκολο κάτω από αντίξοες / δυσμενείς καιρικές συνθήκες.
Η έλλειψη ουσιαστικών μέτρων και θεσμικού πλαισίου για την πρόληψη των πυρκαγιών οδηγεί στο ξέσπασμα πολλών καταστροφικών πυρκαγιών. Η ανεξέλεγκτη ανάπτυξη σε περιοχές ελλιπώς οχυρωμένες / μη προστατευμένες έναντι των πυρκαγιών, ανάμεσα σε δασικές και αστικές περιοχές αποτελεί ένα μεγάλο πρόβλημα για την δασοπυρόσβεση και αυξάνει σημαντικά τις ζημιές σε κατοικίες και υποδομές.
Για να αποτραπεί η ανεξέλεγκτη εμφάνιση δασικών πυρκαγιών στο μέλλον, οι πολιτικές επιλογές δεν πρέπει να παραμείνουν εστιασμένες μόνον στην απόκτηση περισσότερου πυροσβεστικού εξοπλισμού και προσωπικού. Ιδιαίτερη έμφαση στην ουσιαστική και πλήρη αναβάθμιση της οργάνωσης του τομέα αντιπυρικής διαχείρισης είναι απαραίτητη, με περισσότερη έμφαση στους τομείς της αντιπυρικής πρόληψης και στην προστασία των δασικών οικοσυστημάτων.
Εμπειρία που αποκτήθηκε : Οι πιο συχνές αιτίες των δασικών πυρκαγιών.
Τα αίτια της πυρκαγιάς ποικίλουν, αλλά στην πραγματικότητα, στη λεκάνη της Μεσογείου επικρατούν μακράν οι πυρκαγιές που οφείλονται σε ανθρώπινες δραστηριότητες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι φωτιές ξεκινούν οικιοθελώς, για παράδειγμα, φωτιές που έχουν εγκληματικό χαρακτήρα. Σε πολλές άλλες περιπτώσεις οι πυρκαγιές σχετίζονται με αγροτικές και δασικές εργασίες όπως, φωτιές που μπαίνουν για καθάρισμα αγροτικών εκτάσεων οι οποίες ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Άλλοι παράγοντες συνεπικουρούν στην διάδοση της φωτιάς, με αποτέλεσμα να γίνεται ακόμη πιο δύσκολος ο περιορισμός και η πυρόσβεση. Συχνά οι παράγοντες αυτοί σχετίζονται με:
Διαχείριση δασών:
Η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, που σχετίζεται συχνά με μια ευρεία μετακίνηση πληθυσμού από την επαρχία στις πόλεις, εξ αιτίας των καλύτερων οικονομικών συνθηκών, οδηγεί σε εγκατάλειψη των καλλιεργήσιμων εδαφών. Καθώς οι αγροτικές εκτάσεις εγκαταλείπονται, εισβάλλουν και αναπτύσσονται σε αυτές, άγρια και εύφλεκτα είδη χλωρίδας, τα οποία παρέχουν καύσιμη ύλη για δασικές πυρκαγιές.
Επιπλέον, σε πολλές περιπτώσεις η συρρίκνωση κερδοφόρων αγορών για προϊόντα που παράγουν τα Μεσογειακά δάση αποθαρρύνει τις επενδύσεις στα δάση και στη δασική διαχείριση, οδηγώντας παράλληλα σε μείωση του ελέγχου του όγκου των εύφλεκτων υλικών καθώς και της παρακολούθησης / συντονισμού από τους τοπικούς φορείς. Μικρές δασικές ιδιοκτησίες, είναι συνηθισμένες σε διάφορες Μεσογειακές χώρες, αποτελούν όμως μικρό κίνητρο για επενδύσεις στη δασική διαχείριση δεδομένης της μικρής κλίμακας ανταποδοτικότητας από τις δασικές δραστηριότητες.
Μερικές φορές επίσης, η έλλειψη συντονισμού μεταξύ των θεσμικών δομών και φορέων που είναι αρμόδιοι για τις δασικές πυρκαγιές μπορεί να οδηγήσει σε αναποτελεσματική δασική διαχείριση.
Ακραία καιρική ή κλιματική αλλαγή:
Η νότια Ευρώπη χαρακτηρίζεται συνήθως από πολύ ζεστά και ξηρά καλοκαίρια, καιρικές συνθήκες οι οποίες συσχετίζονται με υψηλά επίπεδα κινδύνου για πυρκαγιές. Ισχυροί καλοκαιρινοί άνεμοι μπορούν επιπροσθέτως να βοηθήσουν στην εξάπλωση της φωτιάς με μεγάλη ταχύτητα. Πλέον τούτου, οι έρευνες για την κλιματική αλλαγή, καταδεικνύουν ότι υπάρχει πιθανότητα να αυξηθεί ο κίνδυνος δασικών πυρκαγιών εξ αιτίας του φαινόμενου του θερμοκηπίου (της αύξησης θερμοκρασίας του πλανήτη).
Τοπικός Σχεδιασμός και κανονισμοί ανάπτυξης:
Γενικά, ο ακατάλληλος (ανεπαρκής) σχεδιασμός χρήσης δασικής γης, που δεν λαμβάνει υπόψιν τα περιβαλλοντικά χαρακτηριστικά μιας περιοχής, (π.χ. μονοκαλλιέργειες ειδών χλωρίδας / δένδρων που είναι πιο ευάλωτα στη φωτιά) μπορεί να συνεισφέρει στην εκδήλωση δασικών πυρκαγιών, τόσο στη Μεσόγειο όσο και στην ευρύτερη περιοχή της Ευρώπης. Η έλλειψη τοπικού σχεδιασμού αποτελεί ένα επιπλέον πρόβλημα, για παράδειγμα η ανεξέλεγκτη δημιουργία / δόμηση αστικών περιοχών κοντά σε δάση. Επιπροσθέτως η πιθανότητα αναπροσδιορισμού της χρήσης καμένων δασικών εκτάσεων και η μετατροπή τους σε οικοδομικές περιοχές είτε εξ αιτίας ανυπαρξίας κατάλληλης νομοθεσίας ή έλλειψης δασολογίου και κτηματολογίου, μπορεί να εντείνει τον κίνδυνο για εμπρησμούς .
Ανεπάρκεια αντίδρασης / αντιμετώπισης ή έλλειψη δυνατοτήτων / δυναμικού:
Αρκετές χώρες που πλήττονται από δασικές πυρκαγιές φαίνεται πως στερούνται αξιόπιστου συστήματος ελέγχου συντονισμού και πρόβλεψης, το οποίο θα επέτρεπε την έγκυρη αντιμετώπιση της πυρκαγιάς. Επιπλέον, τρόποι αντιμετώπισης που δεν είναι κατάλληλοι για το είδος (δασική φωτιά) και την περιοχή που εκδηλώνεται μια δασική πυρκαγιά μπορούν να φανούν εντελώς αναποτελεσματικοί. – π.χ. τα σωστά εργαλεία πρέπει να χρησιμοποιούνται. Εναέρια μέσα πυρόσβεσης για παράδειγμα είναι χρήσιμα, αλλά θα πρέπει να υποβοηθούνται / υποστηρίζονται από κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό στο έδαφος.
Η χρήση εργαλείων στο έδαφος είναι μερικές φορές απαραίτητη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η χρήση της φωτιάς για την αναχαίτιση της φωτιάς (fire for fire control method) (μέθοδος κατά την οποία ελεγχόμενη φωτιά ανακόπτει το μέτωπο της φωτιάς που βρίσκεται εν εξελίξει) μπορεί να αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική. Επίσης, η ανεπαρκής εκπαίδευση / κατάρτιση των πυροσβεστών αλλά και των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και ανεπαρκείς οικονομικοί πόροι, έχουν αναδειχθεί ως προβλήματα σε μερικές χώρες.
Η έλλειψη συνεργασίας / συντονισμού ανάμεσα στους φορείς και αρχές που είναι αρμόδιοι για τις δασικές πυρκαγιές και τη διαχείριση των δασών, μπορεί επίσης να οδηγήσει σε αναποτελεσματική αντιμετώπιση δασικών πυρκαγιών.
Η έλλειψη επίσης ανταπόκρισης / συμμετοχής των πολιτών στην διαχείριση, τον συντονισμό, την παρακολούθηση και την πρόληψη των πυρκαγιών μπορεί να αποβεί καταστροφική.
Άλλα αίτια:
Επιπρόσθετα, δασικές πυρκαγιές μπορούν να ξεκινήσουν ακούσια από κτηνοτρόφους, όταν φωτιές που μπαίνουν για την ανανέωση βοσκοτόπων τίθενται εκτός ελέγχου. Γενικά η απροσεξία έχει αποδειχθεί ότι είναι μία από τις βασικές αιτίες δασικής πυρκαγιάς σε πολλές χώρες. Ένας σημαντικός αριθμός περιστατικών δασικών πυρκαγιών οφείλεται σε εμπρησμούς, λόγω οικονομικών κινήτρων / συμφερόντων και προσωπικού κέρδους.
Τι μπορεί να γίνει:
Συστάσεις για φορείς αρμόδιους για τον πολιτικό σχεδιασμό / στρατηγική.
Γενικά οι αρμόδιοι για τον πολιτικό σχεδιασμό και οι πολίτες δεν θα πρέπει να λαμβάνουν τις αποφάσεις μόνον τη στιγμή που εμφανίζονται κρίσιμα περιστατικά. Οι αποφάσεις που αφορούν τον προγραμματισμό / σχεδιασμό και την πρόληψη, οφείλουν να λαμβάνονται έγκαιρα. Επενδύσεις στον τομέα της πρόληψης των πυρκαγιών μπορεί να αποδειχθούν πολύ πιο αποτελεσματικές από επενδύσεις στον τομέα της πυρόσβεσης.
Η αφύπνιση των πολιτών με εκστρατείες ενημέρωσης, η παρακολούθηση / έλεγχος και τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης είναι επίσης κρίσιμης σημασίας.
Η πολιτική δέσμευση είναι επιβεβλημένη, ιδιαίτερα όσον αφορά στην παροχή των απαραίτητων οικονομικών πόρων μέσω προϋπολογισμού, καθώς και η λήψη προληπτικών μέτρων παρά κατασταλτικών, η τροποποίηση / αναθεώρηση των αντικρουόμενων πολιτικών και νομοθετημάτων και η αποσαφήνιση των ευθυνών και των αρμοδιοτήτων για την αντιμετώπιση & διαχείριση των πυρκαγιών.
Η συλλογή στοιχείων σχετικά με τις δασικές πυρκαγιές προχωρά αλλά θα πρέπει να ενθαρρυνθεί / προωθηθεί περαιτέρω, ιδιαίτερα με γνώμονα την εναρμόνιση της ορολογίας και των ορισμών, καθώς και την ανάπτυξη ενός κοινού στρατηγικού σχήματος για περιφερειακές βάσεις δεδομένων που αφορά τις πυρκαγιές σε όλες τις χώρες.
Η συνεργασία μεταξύ χωρών, και μεταξύ περιοχών (για παράδειγμα, για την καταστολή πυρκαγιών, την εκπαίδευση / κατάρτιση πληρωμάτων και την ανταλλαγή πληροφοριών) αυξάνεται σε γενικές γραμμές και θα πρέπει να δοθεί σε αυτή περισσότερο ακόμη βάρος.
3. ΣΥΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Η αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών απαιτεί αναδιοργάνωση του Ελληνικού συστήματος και της πολιτικής για την προστασία των δασών σε εθνικό επίπεδο, για να εξασφαλιστεί με αυτό τον τρόπο, ένας σταθερός κύκλος διαχείρισης στην πρόληψη, την πυρόσβεση / καταστολή και την αποκατάσταση και διαχείριση των καμένων περιοχών. Η αναδιοργάνωση της πολιτικής για τη προστασία των δασών θα πρέπει να γίνει με βάση επιστημονικά δεδομένα και όχι με βάση πολιτικά κριτήρια .
Επενδύσεις απαιτούνται να γίνουν για να ενισχυθεί η κατάρτιση / εκπαίδευση και επιμόρφωση εκείνων που λαμβάνουν μέρος στην καταστολή των πυρκαγιών και λιγότερες για την απόκτηση νέων εξοπλισμών πυρόσβεσης και πυροσβεστικών αεροσκαφών.
Οι τομείς της πρόληψης της εμφάνισης πυρκαγιών και της δασικής προστασίας θα πρέπει να αποτελούν κύριο σημείο εστίασης της προσοχής, και ιδιαίτερα : 41
- Μέτρα διαχείρισης των δασών, ειδικά προσαρμοσμένα στις ανάγκες των εύφλεκτων δασών της Μεσογειακής ζώνης. Συστήνονται ειδικότερα τα ακόλουθα:
Δημιουργία ζωνών αντιπυρικής προστασίας (firebraking zones) γύρω από οικισμούς / εγκαταστάσεις και προστατευόμενες περιοχές καθώς και διαχείριση του εύφλεκτου δασικού υλικού μέσω προγραμμάτων μείωσης του όγκου της συσσωρευμένης βιομάζας.
- Λήψη αυστηρών αστυνομικών μέτρων και εντατικός έλεγχος με συνεχείς περιπολίες για να αποθαρρυνθούν οι εμπρησμοί και για την έγκαιρη ανίχνευση εμφάνισης πυρκαγιάς τη στιγμή που εκδηλώνεται.
- Μέτρα πληροφόρησης & ενημέρωσης των πολιτών και όσων επισκέπτονται τα δάση, αύξηση της ευαισθητοποίησης και συμμετοχή των πολιτών και των τοπικών κοινωνιών στη προστασία των δασών.
Η Ελληνική Δασική Υπηρεσία θα πρέπει να ενισχυθεί ως θεσμικό όργανο. Θα πρέπει να διαθέτει επαρκή μέσα για να ασκήσει αποτελεσματικά την διαχείριση των δασών, την πρόληψη των πυρκαγιών και τον προληπτικό αντιπυρικό σχεδιασμό, περιλαμβάνοντας και τη χρήση τεχνικών όπως η ελεγχόμενη καύση.
Η Δασική Υπηρεσία θα πρέπει να αποκτήσει εκ νέου κάθετη δομή, (αντί της αυστηρά τοπικής / περιφερειακής δομής που κατέχει σήμερα) με σκοπό να υπάρχει συντονιστικός ηγετικός ρόλος από μία μόνον κεντρική υπηρεσία. Μια κεντρική συντονιστική υπηρεσία (ενιαίος φορέας) θα μπορούσε να υπερασπιστεί καλύτερα την αποστολή και τα συμφέροντα της Δασικής Υπηρεσίας στην πολιτική αρένα
Η αρμοδιότητα της καταστολής των δασικών πυρκαγιών, η οποία σήμερα έχει δοθεί στα χέρια της Ελληνικής Πυροσβεστικής Υπηρεσίας θα πρέπει να διαμοιραστεί από κοινού και στην Δασική Υπηρεσία. Οι δύο υπηρεσίες θα πρέπει να συνεπικουρούν η μία την άλλη ώστε να δομηθεί ένα κοινό σώμα για την αντιμετώπιση των δασικών πυρκαγιών. Τόσο το προσωπικό της Δασικής Υπηρεσίας όσο και εκείνο της Πυροσβεστικής υπηρεσίας θα πρέπει να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο και καταρτισμένο για τη διαχείριση δασικών πυρκαγιών, περιλαμβανομένης και της εκπαίδευσης του Πυροσβεστικού σώματος στις τεχνικές πρόληψης των δασικών πυρκαγιών. Οι διαθέσιμοι πόροι πυρόσβεσης και των δύο υπηρεσιών θα πρέπει να διανέμονται προσεκτικά και μελετημένα σε διάφορες περιοχές ανάλογα με το ποσοστό επικινδυνότητας για εμφάνιση πυρκαγιών του κάθε τόπου.
Συχνά η πιθανότητα ουσιαστικής συνεργασίας & συντονισμού ανάμεσα στις διάφορες αρχές που εμπλέκονται με την διαχείριση, αντιμετώπιση και καταστολή των δασικών πυρκαγιών αποδεικνύεται αδύνατον να επιτελεστεί. Παρόλα ταύτα, υπάρχουν αρκετά διεθνή παραδείγματα και οργανωτικά μοντέλα που πείθουν ότι το αντίθετο είναι εφικτό (π.χ. Το μοντέλο διαχείρισης και δασοπυροπροστασίας των Ηνωμένων Πολιτειών). Βασικές αρχές και ιδέες μπορούν να αντληθούν από παρόμοια οργανωτικά μοντέλα για τη δημιουργία και εφαρμογή κατάλληλου πλαισίου (φορέα) συνεργασίας και στο Ελληνικό θεσμικό πλαίσιο.
Είναι κρίσιμης σημασίας ο σχεδιασμός και η εφαρμογή εξειδικευμένων σχεδίων αντιπυρικής προστασίας σε οικισμούς, εγκαταστάσεις, αρχαιολογικούς χώρους, άλλες σημαντικές προστατευόμενες περιοχές κλπ).
Σε δασικές περιοχές που επηρεάζονται από βοσκή, η συνιστώμενη καύση των βοσκοτόπων θα πρέπει να ασκείται υπό αυστηρά κριτήρια και σε συνεργασία με προσωπικό πυρόσβεσης.
Η Χρηματοδότηση που δίνεται από την Ευρωπαϊκή ένωση για την κτηνοτροφία, θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως κίνητρο για την ενίσχυση / επιβολή της συνεργασίας των κτηνοτρόφων με τις αρχές σε πλαίσια διοικητικών / διαχειριστικών προγραμμάτων που αφορούν τη βόσκηση τα οποία θα είναι επιστημονικά ελεγχόμενα.
Για την βελτίωση του τομέα ανίχνευσης των πυρκαγιών, ένα δίκτυο σταθμών – πύργων ελέγχου οι οποίοι θα είναι εξοπλισμένοι με κατάλληλα όργανα ανίχνευσης, κατάλληλο εξοπλισμό για επικοινωνία, και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό είναι απαραίτητο.
Για την έγκαιρη ανίχνευση των πυρκαγιών και για τον αποτελεσματικό έλεγχο και συντονισμό, συνίσταται επίσης συχνή παρατήρηση και έλεγχος των δασών μέσω δορυφόρου.
Επαρκής αριθμός ευέλικτων πυροσβεστικών οχημάτων και ομάδες εξειδικευμένων δασικών καταδρομέων είναι επίσης απαραίτητο να υφίστανται για την άμεση και αποτελεσματική αρχική επέμβαση από εδάφους.
Όσον αφορά στον τοπικό σχεδιασμό, ιδιαίτερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί, στα εδαφικά σύνορα / όρια των ζωνών ανάμεσα σε δασικές και αστικές περιοχές. Αν και δεν είναι δυνατόν να σταματήσει η αύξηση τέτοιων ζωνών, η ανάπτυξή τους θα πρέπει να διέπεται από αυστηρούς κανόνες θεσμοθετημένους με βάση επιστημονικά τεκμηριωμένους και μελετημένους νόμους και κανονισμούς. Θα πρέπει να υπάρξει μία σε βάθος ανάλυση των αποτελεσμάτων της υφιστάμενης Δασικής Πολιτικής, στην παράνομη ή μερικώς παράνομη ύπαρξη των ζωνών που συνδέουν αστικές και δασικές περιοχές, και των δυσκολιών του χειρισμού των δασικών πυρκαγιών στις περιοχές αυτές.
Είναι αυτονόητο, ότι θα πρέπει χωρίς καμία καθυστέρηση, να δημιουργηθεί ένα γενικό πλαίσιο προγραμματισμού για τις φυσικές καταστροφές και συγκεκριμένη στρατηγική για το καθεστώς χρήσης γαιών. Αυτό θα πρέπει να περιλαμβάνει και την οριστικοποίηση του Δασολογίου και του Κτηματολογίου ώστε να καθοριστεί και να αποσαφηνιστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς των Ελληνικών Δασών. Η σύνταξη Δασικών χαρτών, η οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί ανεξάρτητα από την δημιουργία κτηματολογίου και είναι πολύ λιγότερο δαπανηρή, θα μπορούσε να αποτελέσει μία ενδιάμεση λύση, απεγκλωβίζοντας τους δασικούς υπαλλήλους από το τεράστιο φόρτο εργασίας που απαιτείται για τον αναπροσδιορισμό των δασικών εκτάσεων.
Είναι επίσης απαραίτητη η χαρτογράφηση των καμένων εκτάσεων σε ετήσια βάση, έτσι ώστε οι καμένες περιοχές να προστατευθούν από παράνομη δόμηση και ανάπτυξη και να διευκολυνθεί η οργάνωση και ο σχεδιασμός αποκατάστασης των κατεστραμμένων οικοσυστημάτων .
Τη μετάφραση από το πρωτότυπο Αγγλικό κείμενο στα Ελληνικά έχει κάνει η Χριστίνα Σαββατιανού (http://paraxenies.blogspot.com/) και την ευχαριστούμε πολύ.
Στάθης Διομήδης
ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΝΕΡΓΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Φορολογικές απαλλαγές και επιχορήγηση

Σύμφωνα με την κοινή απόφαση των υπουργών Τουρισμού, Αρη Σπηλιωτόπουλου και Υγείας, Δημήτρη Αβραμόπουλου, τα Κέντρα Τουρισμού Υγείας κατατάσσονται στην κατηγορία των «εγκαταστάσεων ειδικής τουριστικής υποδομής», όπως αυτές καθορίζονται στο νόμο 2160/93 περί τουρισμού. Ετσι, έχουν τη δυνατότητα επιχορηγήσεων από τον αναπτυξιακό νόμο σε ποσοστό 30%- 40%, ανάλογα την περιοχή όπου θα γίνει η επένδυση ή εναλλακτικά να τύχουν φορολογικών απαλλαγών και επιδότησης της δημιουργούμενης απασχόλησης.
Η ίδρυση των Κέντρων Τουρισμού Υγείας (ΚΤΥ) στην Ελλάδα συζητείται από το 1997, ενώ από το 2003 έχουν ενταχθεί στον Αναπτυξιακό Νόμο, χωρίς ωστόσο μέχρι τώρα να έχουν τεθεί οι βάσεις, για την ανάπτυξή τους. Πηγές από τα δύο υπουργεία αναφέρουν ότι η συγκεκριμένη απόφαση θα κεντρίσει το ενδιαφέρον επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται τόσο στον κλάδο του τουρισμού όσο και στον τομέα της υγείας αλλά και του αθλητισμού.
Τα ΚΤΥ θα συνδυάζουν τη δυνατότητα παραθερισμού με προληπτικές, θεραπευτικές και άλλες αγωγές, που συνδέονται με χρόνια προβλήματα υγείας και περιοχές που προσφέρονται για την ανάπτυξη δραστηριοτήτων τους είναι η Αχαϊα, η Θεσσαλονίκη και η Χαλκιδική, καθώς και η Κρήτη.
Μεταξύ των θεραπειών που ζητούνται περισσότερο αναφέρονται κυρίως το σουηδικό μασάζ (14%), οι θεραπείες προσώπου (13%), οι θεραπείες με τοπικό χρώμα κατά τη διάρκεια παραμονής στο εξωτερικό (11%), το πεντικιούρ (9%), οι υδροθεραπείες (7%), το μασάζ σιάτσου (7%), η ρεφλεξολογία και η μέθοδος Αγιουρβέδα (6%).
Οπως επισημαίνεται στην ΚΥΑ, ο ιατρικός τουρισμός είναι μια αναπτυσσόμενη οικονομική δραστηριότητα μεγάλης προστιθέμενης αξίας χωρίς να απαιτούνται μεγάλες επενδύσεις για την αναβάθμισή του, την οποία θα μπορούσε να αξιοποιήσει με τις κατάλληλες επενδύσεις στην Ελλάδα, προσελκύοντας ασθενείς από ολόκληρη την Ευρώπη. Αρκεί να εξειδικευτεί σε μορφές ιατρικού τουρισμού συμβατές με το φυσικό της περιβάλλον.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 10% των ασθενών στις χώρες-μέλη της Ε.Ε. αναζητά νοσηλευτικά ιδρύματα έξω από τα εθνικά του σύνορα και τα ποσά που συνολικώς δαπανούνται στην Ε.Ε. από τις μετακινήσεις για ιατρικούς λόγους, Ευρωπαίων και αλλοδαπών ασθενών, πλησιάζουν τα 12 δισ. ευρώ ετησίως. Το 2005 έγιναν 19 εκατ. ταξίδια Τουρισμού Υγείας, ενώ αναμένεται το 2010 να φθάσουν τα 40 εκατ. ταξίδια ετησίως και το μερίδιο του τουρισμού Υγείας να φθάσει το 4%.
Ασθενείς από την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη δεν διστάζουν να μετακινηθούν οποιαδήποτε εποχή του χρόνου σε χώρες που προσφέρουν υψηλές ιατρικές υπηρεσίες σε λογικό κόστος. Για παράδειγμα ένα by- pass στη Μεγάλη Βρετανία κοστίζει 21.500 ευρώ, ενώ η ίδια επέμβαση στην Ινδία κοστίζει 6.100 ευρώ. Από 600.000 έως και 1.000.000 άτομα είναι αυτοί που επιλέγουν την Ταϊλάνδη, χώρα η οποία πέρσι εισέπραξε 561 εκατ. ευρώ από επεμβάσεις αισθητικής χειρουργικής που πραγματοποιήθηκαν εκεί.
Σημειώνουμε ότι η ανάπτυξη του ιατρικού τουρισμού ξεκίνησε από Γερμανούς τουριστικούς πράκτορες, οι οποίοι πρότειναν στους Γερμανούς ασθενείς ιατρικές εκδρομές στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και κυρίως στην Ουγγαρία. Στη χώρα αυτή, οι περιποιήσεις των δοντιών κοστίζουν 30% φθηνότερα απ ό,τι στη Γερμανία.

ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ : Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ

.
Συμβολή του Παντελή Οικονόμου στην εκδήλωση για τα 7 χρόνια των ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ με θέμα ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ : ΜΝΗΜΕΣ ΕΠΙΚΑΙΡΕΣ (2 Ιουλίου 2008)
.
Πέρασαν χρόνια από την αποστασία του ’65. Οι φιλίες μας από τότε καλά κρατούν. Άλλοι μαθητές τότε, όπως η ταπεινότητά μου, άλλοι φοιτητές, άλλοι νέοι εργαζόμενοι και επιστήμονες. Όχι όλοι στον ιδιο πολιτικό χώρο. Τότε. Αλλά με κοινή ελπίδα την ΑΛΛΑΓΗ. Με φορέα την κεντροαριστερά. Τότε και τώρα. Με κοινή στάση απέναντι στα κεντροδεξιά σενάρια. Στις προσπάθειες του κατεστημένου να αντικαταστήσει μια απερχόμενη Δεξιά με εναλλακτικά σχήματα, ώστε να διαιωνίζεται η αδικία σε βάρος των πολλών και αδύνατων. Των μη προνομιούχων. Της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας. Προς όφελος των ισχυρών ημετέρων. Μέσα στο μεγάλο πολιτικό ρεύμα απέναντι στα γνωστά άγνωστα σε όλους μας κέντρα. Ξένα και ντόπια.
Οι διαφορές ανάμεσα στο τότε και το σήμερα είναι πολλές : ούτε ανάκτορα υπάρχουν, ούτε επίορκοι αξιωματικοί ως υπέρτατη απειλή. Η κεντροαριστερά τότε ήταν η αναδυόμενη δύναμη / ρεύμα στους κόλπους της Ένωσης Κέντρου με φυσικό της ηγέτη Αυτόν : τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σήμερα με αυτοτελή κομματική έκφραση : το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Το οποίο ίδρυσε και πάλι Αυτός. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την αναμφισβήτητη προσφορά του στον τόπο, αλλά και τους περιορισμούς και τις δουλείες του ως έχουν. Εδώ οι διαφορές των εποχών τελειώνουν και αρχίζουν οι ομοιότητες και οι αναλογίες τους : η αρπακτική συμπεριφορά της εγχώριας κλεπτοκρατίας, η διαφθορά του πολιτικού προσωπικού ( η προδοσία της εντολής του τελικά έναντι τριάκοντα αργυρίων με συνέπεια την απονομιμοποίησή του ), η έκπτωση της Δημοκρατίας και οι παρεμβάσεις του ξένου παράγοντα είναι πάντα εδώ. Με τον λαό, πιο ανοχύρωτο από ποτέ άλλοτε, να υφίσταται ένα πραγματικό τηλεοπτικό παιδομάζωμα. Αυτή είναι η αλήθεια. Ας μην την ωραιοποιούμε, εαν πραγματικά πασχίζουμε για κάτι καλλίτερο.
Εφ ‘ όσον έτσι έχουν τα πράγματα, είναι δυνατόν να αποτρέψουμε μια επανάληψη του ’65 ; Μπορύμε να σταματήσουμε την διαιώνιση της οπισθοδρόμησης ; Έχουμε απάντηση στο δήθεν ακαταμάχητο επιχείρημα « μόνον κεντροδεξιό σχήμα μπορεί να έχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία » ; Και πως ; Στα ερωτήματα αυτά χρωστάμε απάντηση. Με την υποσημείωση ότι η πίστωση χρόνου για να την δώσουμε έχει ήδη εξαντληθεί. Τα μηνύματα τα οποία στέλνει το πολιτικό σώμα, ο λαός, στην κεντροαριστερά και την κομματική έκφρασή της, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι και πολλά και ηχηρά. Με κάθε διαθέσιμο μέσο. Και όσοι από εμάς έχουν άλλες προτεραιότητες αναλαμβάνουν ασήκωτη προσωπική ευθύνη : ανοχή της επανάληψης της Ιστορίας. Όχι ως φάρσας, αλλά ως τραγωδίας.
Στο σημερινό δεδομένο περιβάλλον της απόλυτης σύγχυσης οφείλουμε να είμαστε πιο καθαροί από ποτέ άλλοτε. Και το μπορούμε. Η σημερινή κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Η Δεξιά δεν πρέπει να συμμετέχει στο διάδοχο μετεκλογικό σχήμα. Έχουμε ανάγκη από μια διαφορετική πολιτική τάξη πραγμάτων με σταθερό προσανατολισμό την στήριξη των πολλών και αδύνατων και την αντιμετώπιση της πολιτισμικής αποσταθεροποίησης η οποία μας οδήγησε μέχρις εδώ. Δεν συμπράττουμε σε ο,τιδήποτε, έξω από το πλαίσιο αυτό. Αυτή η απλή, όσο και εφικτή, γραμμή πλεύσης, η αποτροπή μιας νέας αποστασίας με άλλα λόγια, μπορεί να είναι η λύση του δράματος που βιώνουμε.
Την πρόταση αυτήν ακριβώς διατυπώσαμε, ως ρεύμα, εφέτος τον Μάρτιο στο Συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Διαπιστώσαμε, μετά χαράς, ότι η θέση μας βρήκε απήχηση πολύ πλατύτερη από τα όριά μας. Και μας ενθαρρύνει να συνεχίσουμε τον αγώνα μας με μεγαλύτερη ένταση. Ας ξεκινήσουμε δίνοντας το παρόν στις εκλογές για το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Ποιό θα μπορούσε να είναι το περιεχόμενο ενός αγώνα στο πλαίσιο της γραμμής πλεύσης που υποστηρίζουμε ; Είναι αναπόφευκτο να υποστηρίξουμε την ανατροπή της σημερινής αντιδημοκρατικής, υπάλληλης και ξένης με τα λαϊκά συμφερόντα, πορείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι ευρωβουλευτές της ελληνικής κεντροαριστεράς καλούνται να εξαντλήσουν όλες τις δυνατότητες τους, ώστε :
- Να εξαιρεθούν οι δημόσιες επενδύσεις από τον υπολογισμό των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Είναι η ώρα να μπει τέλος στον φαύλο κύκλο της ανεργίας, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Δεν πάει άλλο.
- Να διαμορφωθεί μια νέα Συνθήκη για την Ένωση ως κοινότητα πατρίδων, πολιτισμών και κοινωνικών ρευμάτων, μετά από ευρύτατο κοινωνικό διάλογο και να επικυρωθεί με διαδικασία δημοψηφίσματος.
- Να επανενωθεί η ήπειρός μας από τον Ατλαντικό έως τα Ουράλια ως χώρος συνεργασίας, νομιμότητας και πραγματικής δημοκρατίας.
- Να προωθηθεί η ευρωασιατική συνεργασία, το μεγάλο στοίχημα του 21ου αιώνα, με προτεραιότητα στα πεδία της ενέργειας, των φυσικών πόρων, της τεχνολογίας και του περιβάλλοντος. Ώστε να διασφαλιστεί η ειρηνική επιβίωση του πλανήτη μας.
Σε όλα αυτά τα μέτωπα, η χώρα μας οφείλει την συμβολή της. Η σοφία δεν απορέει από το μέγεθος, αλλά από την ιστορικότητα και την πνευματικότητα των εθνών. Στην βάση αυτή, μπορούμε να ανοίξουμε ένα νέο κεφάλαιο στις σχέσεις μας με την Ένωση. Πολύ παραγωγικότερο από αυτό που κλείνει.Οι Έλληνες δεν γνωρίσαμε την Ευρώπη ως μεσήλικες, δημοσία δαπάνη. Ούτε οι άλλοι ευρωπαίοι μας χρειάζονται ως θαμπωμένους και άφωνους επισκέπτες της Εσπερίας.
Είναι όλα αυτά θέσεις της κεντροαριστεράς ή όχι ; Είναι βάση για ουσιαστική ενότητα της παράταξης ; Απαντούν στην διαρκή συρρίκνωσή της ; Εμείς λέμε ναι και είμαστε ανοιχτοί σε αντίλογο. Μέχρι στιγμής δεν τον έχουμε ακούσει πάντως.
Σε όσους επιμένουν να αντιμετωπίζουν την ελληνική κεντροαριστερά με ελαφρότητα, αυτά είναι λίγα μόνον από όσα έχει και μπορεί να δώσει. Εκτός εαν ισχυρίζονται ότι το ένστικτο επιβίωσής της έχει δώσει την θέση του στο ένστικτο του θανάτου. Είναι έτσι ; Μόνο που την απάντηση στο ερώτημα αυτό θα δώσει η παράταξη μόνη της και ο μόνος κριτής της : ο λαός. Χωρίς αυτόκλητους έξωθεν εισαγγελείς. Ασφαλώς για να περάσουν οι θέσεις μας αυτές χρειάζοται ακόμη πολλή δουλειά. Τα βασικά σημεία ενός κυβερνητικού προγράμματος για συζήτηση, πριν απ ‘ όλα. Ώστε να ακυρώσουμε δικαιολογίες και προσχήματα προς αποφυγή του διαλόγου. Δεύτερον, η συνταξιοδότηση του φθαρμένου πολιτικού μας προσωπικού. Πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενεάς. Ανάμεσα σε δέκα – δεκαπέντε καριέρες και τις συνθήκες ζωής των συμπατριωτών μας η σταθερή επιλογή μας είναι να υπηρετούμε αυτές τις τελευταίες. Χωρίς δισταγμούς και ταλαντεύσεις. Και βέβαια, το τρίτο και σημαντικότερο : η ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα. Ό,τι τον καθηλώνει μας βρίσκει απέναντι, ό,τι τον κινητοποιεί μας βρίσκει δίπλα του.
Αλλά όλα αυτά, προϋποθέτουν το καθαρό πολιτικό μας πλαίσιο. Την δημόσια δέσμευσή μας για την ενίσχυσή του. Αυτό τον δρόμο, δρόμο δικαίωσης για τους παλιότερους μας και ελπίδας για τα παιδιά μας θα ακολουθήσουμε χωρίς διαπραγμάτευση. Με κάθε τρόπο και όποιο κόστος. Και αν αφουγκραζόμαστε σωστά « την βοή των πλησιαζόντων » η επιβράβευση από τον μόνο εντολοδότη μας, τον λαό, δεν θα αργήσει να έλθει.
-------------------------------

Ομιλία του Κρις (Χρήστου) Σπύρου

Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας Νιού Χαμσάιρ ΗΠΑ, για το Σκοπιανικό, στην εκδήλωση της «Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων»
(15 Δεκεμβρίου 2004 Αθήνα).

“Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια.
Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη.
Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού, που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.
Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας.
Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία.
Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.
Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζορτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως “Μακεδονία”.
Δεν άντεξα πια…Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί.
Το πρώτο βάπτισμα του πυρός για το Μακεδονικό το πήρα πριν διαλυθεί η Γιουγκοσλαβία, όταν το 1986 έμαθα από τον πρώην Έλληνα υπουργό Νίκο Μάρτη, ότι το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ είχε εκδώσει εγκυκλοπαίδεια με τίτλο «Εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ για τις Αμερικανικές Εθνότητες».
Στην εγκυκλοπαίδεια αυτή ο Καθηγητής και συγγραφέας Στέφαν Θέρνστρομ υποστηρίζει ότι υπάρχει “Μακεδονική μειονότητα” στις ΗΠΑ πέραν των Ελλήνων μεταναστών της Μακεδονίας. Γράφει συγκεκριμένα η εγκυκλοπαίδεια του Χάρβαρντ ότι “ενώ στο παρελθόν μερικοί Μακεδόνες μετανάστες, έλεγαν ότι έχουν Ελληνική καταγωγή, σήμερα οι περισσότεροι νιώθουν ελεύθεροι να αυτοαποκαλούνται “Μακεδόνες” χωρίς τον φόβο ύπαρξης αντιποίνων από την Ελληνική κυβέρνηση”.
Έγιναν μεγάλοι αγώνες ν’ αλλάξουμε το κείμενο της εγκυκλοπαίδειας χωρίς καμιά βοήθεια από την επίσημη Ελληνική πολιτεία.
Το 1992 προέκυψε πια το Μακεδονικό όπως το ξέρουμε σήμερα.
Μετά το δημοψήφισμα της Νοτιοσλαβίας (των Σκοπίων), στις 7 Σεπτεμβρίου 1991, για κήρυξη ανεξάρτητου Κράτους με την ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας», συνέβησαν τα ακόλουθα.
Στις 16 Δεκεμβρίου 1991, το Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της Ευρώπης ψήφισε ομόφωνα ότι δεν θα αναγνωρίσουν όνομα για τη Νοτιοσλαβία που μπορεί να έχει «εδαφικές διεκδικήσεις στο μέλλον» (σ.σ. οι τρείς όροι).
Στις 2 Φεβρουαρίου 1992, οι Υπουργοί εξωτερικών της ΕΟΚ ανέθεσαν στον τότε Υπουργό Εξωτερικών της Πορτογαλίας João de Deus Pinheiro να προτείνει λύση για το αίτημα αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας. Μετά από μερικούς μήνες διαπραγματεύσεων ο κύριος Πινεϊρο πρότεινε το όνομα “Nova Macedonia”. Η πρότασις Πινεϊρο απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Αρχηγών της Ευρώπης (ΕΟΚ) γιατί περιείχε το όνομα “Μακεδονία”.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ
Στις 13 Απριλίου 1992, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής κάλεσε σε σύσκεψη το Συμβούλιο των Ελλήνων Πολιτικών Αρχηγών να πάρει θέση για την ονομασία και την αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας ως νέου κράτους.
Μετά την συνάντηση των Αρχηγών ο Πρέσβης παρά τω Προέδρω Πέτρος Μολυβιάτης, ο σημερινός Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, διάβασε για τις τηλεοράσεις και τα άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης το ακόλουθο ανακοινωθέν.
«Η Ελλάδα θα αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνον εάν τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου ‘91 με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη “Μακεδονία”»!
Στις 27 Ιουνίου 1992 οι ηγέτες της Ενωμένης Ευρώπης ψήφισαν ομόφωνα και συμφώνησαν με την Ελληνική θέση ότι θα αναγνωρίσουν τα Σκόπια ως ανεξάρτητο κράτος «μόνον εάν η ονομασία δεν περιέχει τη λέξη “Μακεδονία”».
Στις 7 Ιουνίου 1992, ο Αμερικανός ιστορικός και αρθρογράφος Johann Fink δημοσίευσε άρθρο στην αλυσίδα 300 και πλέον εφημερίδων του “Scripps Howard News Service” στο οποίο άρθρο έλεγε και τα εξής:
«Η “Μακεδονία”, η φτωχότερη από τις πρώην δημοκρατίες της Γιουγκοσλαβίας, που βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της, είναι και πάλι ελεύθερη έπειτα από είκοσι δύο αιώνες κατοχής από ξένους. Τώρα υπάρχει ανησυχία ότι η πατρίδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, επί πολλά χρόνια εκρηκτική ύλη σε πυριτιδαποθήκη, είναι πιθανόν να αποτελέσει και πάλι το μήλον της έριδος ανάμεσα στις γείτονες χώρες, τη Βουλγαρία, την Ελλάδα, την Αλβανία και τη Σερβία.
Η σημαντικότερη αμφισβήτηση της εθνικής της κυριαρχίας προέρχεται από την Ελλάδα. Η Αθήνα, που περιγράφει υποτιμητικά τη “Μακεδονία” ως “ψευτο-δημοκρατία”, αντιτίθεται στη χρήση του ονόματος “Μακεδονία” ως εθνικού ονόματος για τη νεοσύστατη δημοκρατία, επισημαίνοντας ότι η ονομασία αυτή είναι ταυτόσημη με την ονομασία της διοικητικής περιφέρειας που βρίσκεται στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας και αποτελούσε τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας μέχρι το 1913. Ως μέλος διαφόρων διεθνών οργανισμών, η Αθήνα έχει τελικά απομονώσει τη “Μακεδονία” από τη διεθνή κοινότητα».
Κυρίες και κύριοι, έχετε ξανακούσει τέτοιες ηλιθιότητες να λέγονται από ιστορικούς; Αυτός ο κύριος ισχυρίζεται ότι εδώ και δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια υπήρχε κράτος Μακεδονία, οι κάτοικοί του οποίου ήταν Σλάβοι, όπως και ο ένδοξος βασιλεύς του ο Μέγας Αλέξανδρος. Τι κακό πράγμα η άγνοια!

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ
ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»
Στις 2 Οκτωβρίου 1992 ο τότε υποψήφιος για την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Κυβερνήτης Μπιλ Κλίντον (Bill Clinton) έκανε την επίσημη γραπτή δήλωση με τίτλο: “ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΚΛΙΝΤΟΝ
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΕΙΔΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ”
Είπε ο κ. Κλίντον: «Στηρίζω την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σύμφωνα με την οποία η νοτιότερη πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία αναγνωρίζεται ως ανεξάρτητο κράτος υπό τον όρο να μην περιλαμβάνεται στην ονομασία της η λέξη «Μακεδονία». Πολλοί Αμερικανοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το πρόβλημα που προκύπτει από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Περί τα τέλη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου η χρήση αυτού του ονόματος για το νότιο τμήμα της Γιουγκοσλαβίας χαρακτηρίστηκε από τον τότε υπουργό Εξωτερικών της χώρας μας «ως προκάλυμμα για επιθετικές ενέργειες εναντίον της Ελλάδας» ενώ θα μπορούσε, επίσης, να αποτελέσει και πάλι πηγή αποσταθεροποίησης και διαμάχης.
Η θέση των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Εάν το νέο αυτό κράτος επιθυμεί την αναγνώριση της Αμερικής, θα πρέπει κατ΄ αρχάς να δεχθεί τις αρχές της Τελικής Πράξης του Ελσίνκι, να ικανοποιήσει τις γείτονες χώρες και την παγκόσμια κοινότητα όσον αφορά τις προθέσεις του, ότι δηλαδή είναι ειρηνικές και σύμφωνες με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία απορρίπτει τη χρήση του ονόματος Μακεδονία. Η Κυβέρνηση Κλίντον θα υπερασπιστεί αυτές τις αρχές και θα διασφαλίσει την ικανοποίηση των νόμιμων συμφερόντων της Ελλάδας»!!!
Την πρώτη εβδομάδα του Νοεμβρίου του 1992 ο Μπιλ Κλίντον εκλέχτηκε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής κερδίζοντας τις εκλογές από τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπούς.
Λίγες μέρες μετά άρχισε ένας μαραθώνιος αγώνας να αποτραπεί η έντονη και πιεστική προσπάθεια της απερχόμενης κυβέρνησης Τζορτζ Μπους να αναγνωρίσει τη Νοτιοσλαβία (τα Σκόπια) ως “Δημοκρατία της Μακεδονίας”.
Τί έγινε τότε... Μετά την ήττα των εκλογών από τον Μπιλ Κλίντον ο Τζορτζ Μπούς έστειλε τον Υπουργό Eξωτερικών των ΗΠΑ Λόρενς Ήγκελμπέργκερ (Lawrence Eagleburger) στην Ευρώπη προκειμένου να πείσει τις Ευρωπαϊκές Κυβερνήσεις να αλλάξουν θέση που ομόφωνα είχαν πάρει στις 27 Ιουνίου 1992 και να αναγνωρίσουν μαζί με τις ΗΠΑ το νέο κράτος των Σκοπίων ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Φαίνεται ότι ο Πρόεδρος Μπους προσπάθησε να εκπληρώσει την προεκλογική του υπόσχεση στους Σκοπιανούς των ΗΠΑ, οι οποίοι συνέβαλαν σημαντικά στην αποτυχημένη προεκλογική του προσπάθεια.
Επιστρατεύτηκα από την τότε Ελληνική Κυβέρνηση να βοηθήσω σαν ένας από τους «παράγοντες της Ελληνοαμερικανικής κοινότητας».
Εκείνη την εποχή είχα την ιδιότητα του Προέδρου του Δημοκρατικού κόμματος στην Πολιτεία του Νιού Χαμσάϊρ, την πιο σημαντική πολιτεία της Αμερικής όσον αφορά στις Προεδρικές Εκλογές, και μόλις είχα εκλεγεί Πρόεδρος των Εκλεκτόρων του Μπίλ Κλίντον στην ίδια πολιτεία.
Στόχος ήταν να μην μπορέσει η Αμερικανική Κυβέρνηση πριν τη λήξη της θητείας της στις 20 Ιανουαρίου 1993 να πείσει τους Ευρωπαίους και ιδιαίτερα το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να αναγνωρίσουν το νέο αυτό κράτος ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυθαίρετη αναγνώριση από την κυβέρνηση της Αμερικής θα ήταν άσχετη εφόσον η κυβέρνηση Μπους ήταν πλέον μεταβατική.
Στην Αθήνα συναντήθηκα στο Γραφείο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον κ. Πέτρο Παπαγεωργίου, πολιτικό σύμβουλο του Πρωθυπουργού και μερικές μέρες αργότερα με τον κ. Λουκά Τσίλα, τότε σύμβουλο του Πρωθυπουργού για θέματα ασφαλείας. Λίγους μήνες αργότερα ο κ. Τσίλας διορίστηκε Πρέσβης της Ελλάδος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ελληνική Κυβέρνηση. Επίσης για το ίδιο θέμα συναντήθηκα και με την κα. Ντόρα Μπακογιάννη, τότε Υπουργό Πολιτισμού.
Ο κ. Παπαγεωργίου, ο κ. Τσίλας και η κα. Μπακογιάννη τόνισαν την σπουδαιότητα του να αποτραπεί η προσπάθεια της απερχόμενης Κυβέρνησης Μπούς να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ζήτησαν από μένα να βοηθήσω και με τους συμβούλους και συνεργάτες του Μπιλ Κλίντον, αλλά και με την ηγεσία της Ελληνοαμερικανικής Κοινότητας και ιδιαίτερα τα στελέχη του Δημοκρατικού κόμματος που συνέβαλαν στην εκλογή του νέου Προέδρου Μπιλ Κλίντον.
Δέχτηκα να βοηθήσω και πραγματικά μετά από μια σκληρή προσπάθεια και με την βοήθεια του Μάϊκλ Δουκάκη και πολλών άλλων συναδέλφων στην Αμερική κατορθώσαμε να αποτρέψουμε την προσπάθεια του Τζορτζ Μπούς.
Στην Αμερική συναντήθηκα με τον Μάϊκλ Δουκάκη έναν από τους πιο στενούς πολιτικούς φίλους και υποστηρικτές του Μπιλ Κλίντον. Ενημέρωσα τον Μάϊκλ Δουκάκη για το σημαντικό θέμα της αναγνώρισης της Νοτιοσλαβίας από τις ΗΠΑ με ονομασία που περιείχε το όνομα «Μακεδονία» και του ζήτησα να συμμετάσχει στην προσπάθεια να σταματήσουμε την Κυβέρνηση Μπους.
Ο Μάϊκλ Δουκάκης συμφώνησε να έρθει σε επαφή με τον Άντονυ Λέικ (Anthony Lake) και την Μαντλίν Ολμπραϊτ (Madeleine Albright). Ο Λέϊκ και η Ολμπράϊτ ήταν κορυφαίοι σύμβουλοι του Μπιλ Κλίντον για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Εθνικής Ασφάλειας στην Προεδρική του εκστρατεία του 1992. Ο Άντονυ Λέϊκ διορίστηκε Σύμβουλος Ασφαλείας του Προέδρου Κλίντον στο Λευκό Οίκο και η Μαντλίν Ολμπραϊτ έγινε Πρέσβης της Κυβέρνησης Κλίντον στα Ηνωμένα Έθνη και αργότερα Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.
Ενημέρωσα επίσης πολλούς ακόμη επιφανείς Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς ηγέτες, όπως τον Φιλ Αγγελίδη, τότε Πρόεδρο του ισχυρού Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας με περισσότερα από έξι (6) εκατομμύρια δημοκρατικά μέλη όπως και τον Μάϊκ Πάνος, Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Πολιτείας Ιντιάνα. Όλοι τους συμφώνησαν να βοηθήσουν.
Με σκληρή επιμονή και με τη βοήθεια πολλών άλλων Ελληνοαμερικανών οι οποίοι ήταν κοντά στον Μπιλ Κλίντον καταφέραμε να σταματήσουμε την προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους να φέρει το θέμα της αναγνώρισης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών για ψήφισμα, παρότι ο Ήγκελμπέργκερ προσπάθησε να το κάνει ακόμη και στις 19 Ιανουαρίου 1993, μια μέρα πριν από την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον!
Πρέπει να προσθέσω εδώ ότι στη χρονική αυτή διάρκεια συναντήθηκα αρκετές φορές με τους Συμβούλους του τότε Έλληνα Πρωθυπουργού (σ.σ. Μητσοτάκη) και πέρασα και τα Χριστούγεννα του ’92 και την Πρωτοχρονιά του 1993 στην Αθήνα. Συνέβαλα επίσης και στην προετοιμασία του τότε Έλληνα Υφυπουργού Εξωτερικών Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ο οποίος ταξίδευε στη Νότιο Αμερική σε μια αποστολή να ζητήσει υποστήριξη από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και από την Ελληνοαμερικανική ηγεσία ενάντια στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Μπους. Στο υπόμνημά μου προς τον κ. Τσίλα με ημερομηνία 31/12/1992 πρότεινα στις Ηνωμένες Πολιτείες ο κ. Ανδριανόπουλος να έρθει σε επαφή με τους Μάϊκλ Δουκάκη, Πόλ Τσόγκα, Φίλ Αγγελίδη, Μάϊκ Πάνο, Άγγελο Τσακόπουλο, Νίκ Μητρόπουλο και Τζόρτζ Στεφανόπουλο. Στο υπόμνημά μου συμπεριέλαβα τα τηλέφωνα σπιτιού και τα προσωπικά τηλέφωνα του καθενός τους.
ΤΟ Δ Ι Π Λ Ο ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Όπως αργότερα αποδείχτηκε δεν ξέραμε πολλά για το τι ακριβώς συνέβαινε με το Μακεδονικό θέμα. Είναι τώρα όμως ξεκάθαρο ότι η τότε Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν με αντιφατικές στρατηγικές. Δημόσια και επίσημα η Ελληνική Κυβέρνηση εργαζόταν να αποτρέψει την Κυβέρνηση Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Παρασκηνιακά όμως η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε ένα σύνθετο όνομα που θα ήταν κάπως παραδεκτό και θα είχε λιγότερο πολιτικό κόστος.
Είναι τώρα προφανές ότι αυτή η στρατηγική εφαρμόστηκε παρασκηνιακά για αρκετό χρονικό διάστημα από τον τότε Έλληνα Πρωθυπουργό.
Ακούστε τι είπε σε μια πρόσφατη δήλωσή του ο τότε υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Αντώνης Σαμαράς, στην εκπομπή «Οι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά στο τηλεοπτικό κανάλι “MEGA” στις 16/11/2004:
«Εκείνη την στιγμή στη σύσκεψη αυτή (6 Μαρτίου) ενόψει του γεγονότος ότι εγώ έπρεπε σε τρεις ημέρες να πάω στις Βρυξέλες να συζητήσω με Μπέικερ και Υπουργούς των Εξωτερικών, ο Μητσοτάκης λέει πρέπει να έχουμε μια δεύτερη γραμμή άμυνας. Τι θα γίνει εάν οι Αμερικανοί δεν θελήσουν να αναγνωρίσουν αυτό το οποίο έχουν αναγνωρίσει οι Ευρωπαίοι, τους τρεις όρους;
Μα δεν υπάρχει περίπτωση να μην το δεχθούν παρά εάν εμείς δεν δώσουμε την μάχη. Μου λέει δεν σου κρύβω, παρουσία των άλλων, ότι εγώ το θέμα του ονόματος δεν το θεωρώ σημαντικό. Λέω τότε κύριε Πρόεδρε, μου λέτε αυτό που έχετε πει στον Ελληνικό λαό, αυτό που έχει αποφασίσει το Συμβούλιο των πολιτικών Αρχηγών, αυτό το οποίο λέτε εσείς προς τον Ελληνικό λαό, άλλο τι μας λέτε εδώ, να βγω εγώ και να πω τα αντίθετα στο εξωτερικό; Πώς θα το κάνω; Πηγαίνω έξω και, κύριε Παπαχελά, ποτέ δεν έχω αισθανθεί τόσο άσχημα και δεν θα ήθελα ποτέ άλλος Έλληνας Υπουργός των Εξωτερικών να αισθανθεί το ίδιο άσχημα. Έγινα περίγελος. Με ρωτούσε ο κύριος Ντελόρ με υπονοούμενα, με ρωτούσε ο κύριος Πόστ του Λουξεμβούργου, με ρωτούσε ο Γκένσερ, με ρωτούσε ο κύριος Κόλλινς της Ιρλανδίας και μου λέγανε, καλά Αντώνη, εδώ μας λες άλλα και μαθαίνουμε από το κέντρο ότι άλλη είναι η γραμμή. Είχανε ήδη αρχίσει οι διαρροές ότι μην ακούτε τον Σαμαρά, αυτός έχει την θέση όνομα, εμάς δεν μας νοιάζει».
ΠΩΣ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ FYRO«M»
Φαίνεται λοιπόν πια ξεκάθαρα ότι όταν εμείς αγωνιζόμασταν να αποτρέψουμε την Κυβέρνηση Μπους, η Ελληνική Κυβέρνηση συζητούσε με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν τρόπο να αποφύγουν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας σαν νέο κράτος από την Ενωμένη Ευρώπη. Ο μόνος άλλος φορέας ήταν τα Ηνωμένα Έθνη! Έτσι και έγινε.
Στις 22 Ιανουαρίου 1993, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον και πριν τελειώσουν οι τελετές ορκωμοσίας στην Ουάσιγκτον η κυβέρνηση των Σκοπίων έκανε επίσημη αίτηση στα Ηνωμένα Έθνη να αναγνωριστεί η Νοτιοσλαβία ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Πώς και γιατί αποφάσισε η κυβέρνηση των Σκοπίων να παρακάμψει την Ενωμένη Ευρώπη;
Δύο μέρες αργότερα στις 24 Ιανουαρίου 1993 τρεις μεγάλες χώρες της Ενωμένης Ευρώπης η Αγγλία, η Γαλλία και η Ισπανία με τη σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Κυβέρνησης πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας από τα Ηνωμένα Έθνη με μια δήθεν συμβιβαστική ονομασία. Πρότειναν αναγνώριση της Νοτιοσλαβίας με το όνομα «Πρώην-Γιουγκοσλαβική-Δημοκρατία-της Μακεδονίας» FYROM.
Πώς και γιατί αποφάσισαν οι τρεις αυτές κυβερνήσεις να κάνουν την επίσημη αυτή «συμβιβαστική» πρόταση στα Ηνωμένα Έθνη; Μήπως είχαν ψηφίσει οι ηγέτες της Ευρώπης να αλλάξουν στάση και να αναγνωρίσουν τα Σκόπια με όνομα που περιείχε την λέξη Μακεδονία; Ασφαλώς όχι. Το κάνανε εν ονόματι της Ενωμένης Ευρώπης; Ασφαλώς όχι!!
Φαίνεται ότι όλα είχαν προσυμφωνηθεί παρασκηνιακά. Η Ελληνική Κυβέρνηση, η Κυβέρνηση των Σκοπίων και οι Ευρωπαίοι τα είχαν βρει για μια σύνθετη ονομασία η οποία περιέχει τη λέξη «Μακεδονία» . Αυτό που παρέμεινε σε εκκρεμότητα ήταν η θέση του Μπιλ Κλίντον.
ΠΩΣ Ξ Ε Γ Ε Λ Α Σ Α Ν ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ
Τι έγινε όμως με την ομόφωνη απόφαση των πολιτικών ηγετών της Ελλάδος; Τί έγινε η περίφημη δήλωση του Πέτρου Μολυβιάτη εν ονόματι του Συμβουλίου των Ελλήνων πολιτικών Αρχηγών ότι η Ελλάδα δεν θα αναγνωρίσει τα Σκόπια εάν η ονομασία περιέχει την λέξη «Μακεδονία»; Είχαν αλλάξει στάση οι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες; Ασφαλώς όχι!!
Το θέμα Κλίντον όμως ήταν το πιο σοβαρό. Ο Μπιλ Κλίντον είχε δεσμευτεί στους Ελληνοαμερικανούς υποστηρικτές του και ο Κλίντον θα τηρούσε την δέσμευσή του. Γι’ αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος. Επομένως οι αρχιτέκτονες της συμβιβαστικής λύσης ρισκάρανε το βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας από την Κυβέρνηση Κλίντον εάν προτείνανε αναγνώριση των Σκοπίων με ονομασία που περιείχε την λέξη «Μακεδονία». Μόνον οι Ελληνοαμερικανοί ηγέτες μπορούσαν να αποδεσμεύσουν τον Μπιλ Κλίντον. Εξάλλου αυτοί τον δέσμευσαν στις 3 Οκτωβρίου 1992.
Έτσι κατασκευάσθηκε προσεκτικά ένας σύγχρονος «Δούρειος Ίππος»!
Ιδού τι έγινε.
Δεν ξέρω ακριβώς πόσες ώρες μετά την ορκωμοσία του Μπιλ Κλίντον στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν περάσει όταν οι μισθωτοί αντιπρόσωποι της Ελλάδος (paid lobbyists) στην Ουάσιγκτον κ.κ. «Manatos & Manatos” δημιούργησαν μια «προσωρινή ειδική» επιτροπή με την ονομασία «Ad hoc American Hellenic Leadership Committee”.
Ποιά ήταν τα μέλη αυτής της «προσωρινής επιτροπής» δεν έμαθα ποτέ. Αυτό που ξέρω είναι το εξής: Εκ μέρους αυτής της πρόχειρης επιτροπής η εταιρεία «Μάνατος και Μάνατος» ζήτησε από εκλεγμένους πολιτικούς, επιχειρηματίες και Δημοτικούς άρχοντες όλους επιφανείς Ελληνοαμερικανούς να συνυπογράψουν μια επιστολή που απευθυνόταν στον Πρόεδρο Κλίντον και του ζητούσε να υποστηρίξει την «νέα θέση» της Ελληνικής Κυβέρνησης για μια «συμβιβαστική λύση» στο ζήτημα της αναγνώρισης του ονόματος της Νοτιοσλαβίας. Η επιστολή είχε συνταχθεί και είχε διατυπωθεί τόσο προσεκτικά που μπροστά της ο «Δούρειος Ίππος» έμοιαζε σαν μια ερασιτεχνική εφεύρεση!
Παρόλα αυτά το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ο Μπιλ Κλίντον θα έπρεπε να υποστηρίξει την νέα θέση της Ελληνικής Κυβέρνησης στην ονομασία του νέου κράτους της Νοτιοσλαβίας, παρότι η συμβιβαστική λύση περιείχε τη λέξη «Μακεδονία».
Η προτεινόμενη επιστολή προς τον Πρόεδρο Κλίντον είχε την ημερομηνία 26 Ιανουαρίου 1993 έξι μέρες μετά την ορκωμοσία του. Είναι τόσο ωραία γραμμένη και τόσο υπέροχα εθνικοποιημένη που αν δεν είσαι γνώστης των πραγμάτων και «γάτα» στα πολιτικά υπονοούμενα ποτέ δεν θα καταλάβεις ότι με την συνυπογραφή σου συμβάλλεις σε μια Κολοσσιαία εθνική προδοσία! Και όμως ακριβώς αυτό ήταν.
Όταν εγώ έλαβα το προτεινόμενο γράμμα προς τον Πρόεδρο Κλίντον και μου ζητήθηκε να το υπογράψω οι συγγραφείς του είχαν ήδη εξασφαλίσει την υπογραφή των: Phil Angelides (Φίλ Αγγελλίδης), Πρόεδρο του Δημοκρατικού κόμματος της Καλιφόρνιας. Art Agnos (Αρτ Άγκνος), πρώην Δήμαρχο του Σαν Φρανσίσκο, Andrew Athens (Άντριου Άθενς), Προέδρου του Ηνωμένου ΑμερικανοΕλληνικού Κογκρέσου, John Casimatidis (Τζων Κατσιματίδης), Πρόεδρο του “Red Apple Groups”. Philip Christopher (Φίλιπ Κρίστοφερ), Προέδρου PSEKA, dr. Gus Konstantine (Γκάς Κονσταντίν), Supreme President of AHEPA, δρ. Takey Crist (Τάκη Κρίστ), Προέδρου American Hellenic Institute, Public Affairs Committee. Michael Dukakis (Μιχάλης Δουκάκης), πρώην Κυβερνήτης της Πολιτείας της Μασαχουσέτης, Nicholas Gage (Νίκολας Γκέιτς), συγγραφέας, Fotis Gerasopoulos (Φώτης Γερασόπουλος), αντιπρόεδρο Hellenic American National Council. Dr. Christos Ioannides (Χρήστος Ιωαννίδης), Καθηγητής Greek and Middle Eastern Affairs, Michael Zaharis (Μιχάλης Ζαχαρής), Chairman KOS Pharmaceutical INC, Sotiris Kolokotronis (Σωτήρης Κολοκοτρώνης), President SKK Enterprises, Andrew Manatos (Άντριου Μάνατος), Special Counsel United Hellenic American Congress, John Nathenas (Τζων Ναθήνας) President Hellenic American National Council. Peter J. Pappas (Πήτερ Πάππας), President P.J. Mechanical Corporation, Jim Regas (Τζιμ Ρήγας) Esq. Senior Courses Regas, Freratos & Harp, Eugene Rossides (Ευγένιος Ροσίδης), Esq. Chairman American Hellenic Institute, Angelo Tsakopoulos (Άγγελος Τσακόπουλος), Former National Chairman Greek American for Clinton and Professor Spiros Vreonis jr.(Σπύρος Βρυώνης), New York University.
Ασφαλώς έγινε κοινοποίηση της επιστολής στον Warren Christopher (Γούορεν Κρίστοφερ) Υπουργό Εξωτερικών ΗΠΑ, Anthony Lake (Άντονυ Λέικ), Σύμβουλο Ασφαλείας του Λευκού Οίκου και dr. Madeleine Albright (Μαντλίν Ολμπράϊτ), Πρέσβη των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη.
Διάβασα προσεκτικά την προτεινόμενη επιστολή που μου ζητούσαν να συνυπογράψω και είπα μέσα μου «Ώρα καλή Μακεδονία μας». Ασφαλώς δεν δέχτηκα να την συνυπογράψω και η επιστολή εστάλη στον Πρόεδρο Κλίντον. Κατάλαβα ότι εάν τα Ηνωμένα Έθνη αναγνώριζαν το νέο κράτος των Σκοπίων με ένα όνομα που περιείχε τη λέξη «Μακεδονία» θα γεννιόταν για πρώτη φορά στην ιστορία μια νέα χώρα με την ονομασία «Μακεδονία» και δεν θα ήταν Ελληνική. Με άλλα λόγια η νοτιότερη περιοχή της Γιουγκοσλαβίας θα αναγνωριζόταν από τα Ηνωμένα Έθνη σαν χώρα με το όνομα «Μακεδονία» και η Ελληνική περιοχή της Μακεδονίας θα ήταν πια απλώς μια διοικητική περιφέρεια όπως την αποκάλεσε ο προαναφερθείς ιστορικός κ. Johann Fink. Μια διοικητική περιφέρεια η οποία στο μέλλον θα διεκδικείται από το νεοσύστατο κράτος!
Είμαι απόλυτα βέβαιος ότι οι περισσότεροι αν όχι όλοι που πρόσφεραν την υπογραφή τους δεν είχαν τον απαραίτητο χρόνο για να μελετήσουν το ακριβές κείμενο της επιστολής και υπέγραψαν καλή τη πίστη νομίζοντας ότι υπογράφουν για το συμφέρον της Ελλάδας. Άλλωστε η υπογραφή ζητήθηκε και δόθηκε τηλεφωνικά!!
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα δίμηνο γεμάτο παραπληροφόρηση και αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης. Για περισσότερο από δύο μήνες οι συζητήσεις και οι «αγώνες» περιστρέφονταν γύρω από δευτερεύοντα και τριτεύοντα θέματα. Σημαίες, σύμβολα, παλικαρισμοί, Τουρκικές παρενοχλήσεις οτιδήποτε άλλο παρά το όνομα Μακεδονία απασχολούσαν την κοινή γνώμη.
ΤΟ ΕΚΓΛΗΜΑ ΤΗΣ 7ης ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1993
Τελικά η μάσκα έπεσε. Στις 7 Απριλίου 1993 επίσημα πια με επιστολή προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών εν ονόματι της Ελληνικής Κυβέρνησης ο τότε Υπουργός Εξωτερικών κ. Μιχάλης Παπακωνσταντίνου ανήγγειλε ότι η Ελληνική κυβέρνηση αποδέχεται την συμβιβαστική πρόταση με την οποία τα Ηνωμένα Έθνη θα αναγνωρίσουν το νοτιότερο τμήμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας ως νέο κράτος με την ονομασία «Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Την ίδια μέρα, στις 7 Απριλίου 1993 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε την αναγνώριση του νέου κράτους και φυσικά έτσι ψήφισε και η Ελλάδα!
Εκείνη την ημέρα ένα κομμάτι από την Ελληνικότητά μου πέθανε.
Έτσι λοιπόν εάν σας ρωτήσει κανείς πότε αναγνωρίστηκε (γεννήθηκε) το πρώτο και μόνο μη Ελληνικό κράτος με το όνομα «Μακεδονία» να του πείτε στις 7 Απριλίου 1993.
Αν σας ρωτήσει ποιά ήταν η θέση της Ελλάδος, να πείτε ότι ψήφισε υπέρ!
Αν σας ρωτήσει πώς ψήφισε η Αμερική να του πείτε και αυτή ψήφισε υπέρ.
Αν σας ρωτήσει γιατί οι Ελληνοαμερικανοί φίλοι του Μπίλ Κλίντον του ζήτησαν να αλλάξει την θέση που είχε πάρει στις 3 Οκτωβρίου 1992 να του πείτε γιατί η Ελληνική κυβέρνηση τους ζήτησε να το κάνουν!
ΑΣΡΑΠΙΑΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ
Ακούστε προσεκτικά παρακαλώ, κυρίες και κύριοι, τι είπε ο τότε πανίσχυρος Αμερικανός βουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής των Εξωτερικών Υποθέσεων του Αμερικανικού Κογκρέσου κ. Lee Hamilton (Λι Χάμιλτον) όπως είχε γραφεί στην ανταπόκριση του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου στην ημερήσια εφημερίδα «Πρωϊνή» της Νέας Υόρκης λίγες μέρες μετά την επίσημη αναγνώριση από τα Ηνωμένα Έθνη.
Είπε ο κύριος Χάμιλτον:
«ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗΚΑΤΕ ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ.
ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΣΥΞΥΛΟΥΣ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΑΣ»
Η ανταπόκριση του Μιχάλη Ιγνατίου στην Πρωϊνή:
«ΗΝΩΜΕΝΑ ΕΘΝΗ. Η Ελληνική κυβέρνηση έχασε μοναδική ευκαιρία να κερδίσει σημαντικά πλεονεκτήματα στη μάχη των Σκοπίων, όταν λόγω ασυνεννοησίας με την Ουάσιγκτον και ερασιτεχνικών χειρισμών δέχθηκε τον «έντιμο συμβιβασμό» χωρίς να περιμένει τη δημοσιοποίηση της θέσης της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.
Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, Λι Χάμιλτον, δήλωσε στη διάρκεια εκδήλωσης Ελληνοαμερικανών στο Λος Άντζελες, ότι ο ίδιος αλλά και στελέχη της κυβέρνησης Κλίντον εξεπλάγησαν από την απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη να μην επιμένει στη γνωστή θέση της για την ονομασία και αντίθετα να αποδεχθεί τη διαδικασία της διαιτησίας και της όποιας απόφασης των μεσολαβητών Σάιρους Βάνς και Λόρδου Όουεν.
Ο Αμερικανός βουλευτής, που θεωρείται ένας από τους λίγους πολιτικούς που γνωρίζουν τα ελληνικά εθνικά θέματα, ιδιαίτερα το Κυπριακό και το πρόβλημα που δημιουργούν τα Σκόπια, είπε ότι η πλειοψηφία των βουλευτών και των γερουσιαστών «είχαν πειστεί για τις δίκαιες θέσεις της Ελλάδας» και τις υποστήριξαν μάλιστα εγγράφως, υπογράφοντας κείμενο επιστολής προς τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους.
Όπως εξήγησε ο κ. Χάμιλτον, «το Κογκρέσο ενημερώθηκε σωστά από την Ελληνοαμερικανική κοινότητα», τα μέλη της οποίας πίεσαν με διάφορους τρόπους τους βουλευτές και τους γερουσιαστές, οι οποίοι πείστηκαν ότι το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ήταν στην πραγματικότητα η κλοπή του ονόματος της Μακεδονίας.
Ο Αμερικανός βουλευτής βλέπει «διαφωνία μεταξύ των θέσεων της Αθήνας και της Ομογένειας» αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι μόνοι που απέμειναν να επιμένουν για μη χρησιμοποίηση του ονόματος της Μακεδονίας είναι οι Ελληνοαμερικανοί.
Ο κ. Χάμιλτον κατέληξε λέγοντας ότι ακριβώς λόγω της αποδοχής από την Αθήνα συμβιβαστικής λύσης, ούτε το Κογκρέσο, ούτε η Κυβέρνηση Κλίντον μπορούν πια να βοηθήσουν, υπονοώντας ότι δεν ισχύουν οι προεκλογικές υποσχέσεις του Αμερικανού Προέδρου»!!!
Στις 22 Φεβρουαρίου 1994 ο παλαίμαχος στρατηγός του Ελληνικού στρατού εν αποστρατεία Ελευθέριος Παπαγιαννάκης με επιστολή του προς τον Πρέσβη της Αυστραλίας στην Αθήνα αναρωτήθηκε πως η Αυστραλία αναγνώρισε τα Σκόπια ως Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.
Στις 28 Μαρτίου 1994 ο Αυστραλός Πρέσβης C.A. Edwards απάντησε στο στρατηγό
Παπαγιαννάκη ως εξής:
«Στρατηγέ μου,
Το γράμμα σας με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου με εντυπωσίασε με την ειλικρίνεια με την οποία εκφράσατε τα αισθήματά σας προς την Αυστραλία και τους Αυστραλούς που έπεσαν μαχόμενοι για την ελευθερία της Ελλάδος.
Είναι μεγάλο κρίμα που άνθρωποι όπως εσείς που έχουν τόσο δυνατά αισθήματα για τη χώρα μου αισθάνεται ότι κατά κάποιο τρόπο η πρόσφατη απόφαση της Αυστραλίας να αναγνωρίσει την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας (FYROM) αποτελεί με οποιοδήποτε κτύπημα κατά της Ελλάδος. Από την πλευρά της η Κυβέρνηση της Αυστραλίας δεν αισθάνεται ότι η απόφασή της ήταν με οποιοδήποτε τρόπο κατά των συμφερόντων της Ελλάδας. Στην πραγματικότητα παίρνοντας την απόφασή της η κυβέρνηση κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να ανταποκριθεί στις επιθυμίες της Ελλάδας. Καθώς πιθανώς προσέξατε το όνομα με το οποίο αναγνωρίσαμε τη χώρα ήταν το ίδιο όνομα με εκείνο που χρησιμοποίησε η ίδια η Ελλάδα στην δική της αναγνώριση και σε όλες τις άλλες δοσοληψίες που έχει με αυτή τη χώρα».
Μετά από όλα αυτά κυρίες και κύριοι τώρα πια ξέρετε:
Τι κάνανε οι Ελληνοαμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Αμερικανοί
Ξέρετε τι κάνανε οι Ευρωπαίοι
Ξέρετε τι κάνανε οι Σκοπιανοί και
ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΚΑΝΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ ΟΙ ΝΤΟΠΙΑΝΟΙ*”!!!

* Παρόμοια ομιλία έγινε και στις 5 Δεκεμβρίου του 2007, όταν ο κ. Κρις Σπύρου Ιδρυτής και Πρόεδρος πια του Free Agia Sophia Council of America
http://www.freeagiasophia.org, μίλησε σε εκδήλωση των Συλλόγων Θεσσαλών Παπάγου, της Πανελλήνιας Οργάνωσης Οικογένειας και Νεότητας, της Πανελλήνιας Οργάνωσης Ελληνική Εστία και της Λέσχης Γυναικών, Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων Γυμνασίων Λυκείων Παπάγου με θέμα «Η Ονομασία των Σκοπίων»
-----------------------------------------